Εκκρεμούσαν σε βάρος της χρέη προς το Δημόσιο
που ξεπερνούν τα – 2 – εκατομμύρια ευρώ
Συνελήφθη, χθες (08-08-2012) το πρωί στο Σχηματάρι Βοιωτίας, από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Σχηματαρίου, μία 80χρονη ημεδαπή, η οποία δραστηριοποιούταν στο εμπόριο αγροτικών προϊόντων, για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο.Το ύψος των οφειλών για την 80χρονη ανέρχεται στο χρηματικό ποσό των 2.378.930,63 ευρώ. Η συλληφθείσα οδηγήθηκε χθες το πρωί στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θηβών.
Ο Λεβαδειακός είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την πόλη της Λειβαδιάς αγωνίζεται στην Σούπερ Λίγκα . Η έδρα του είναι το Στάδιο Λιβαδειάς και τα χρώματα του το πράσινο, το λευκό και το μπλε.
Ιδρύθηκε το 1961 από τη συγχώνευση των ομάδων Παλλεβαδειακή και Τροφώνιο. Το 1987 ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Α’ Εθνική. Η ομάδα παρέμεινε για τέσσερις σεζόν στην Α’ Εθνική, που αποτελεί ρεκόρ παραμονής μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια υποβιβάζεται για δύο σεζόν στη Β΄ Εθνική και επιστρέφει στην Α’ Εθνική, όπου και θα αγωνιστεί για δύο σεζόν. Από το 1995 μέχρι το 1998 ο Λεβαδειακός θα αγωνιστεί στη Β΄ Εθνική , κατηγορία στην οποία έχει και τις περισσότερες συμμετοχές του.Έπειτα η ομάδα περνάει μια δύσκολη περίοδο μία σεζόν στη Γ΄ Εθνικής και τρεις στη Δ΄ Εθνική. Ακολουθεί η ανάκαμψη, γρήγορο πέρασμα από τη Γ΄ Εθνικής και άνοδος στη Β΄ Εθνική το 2003. Ακολουθούν δύο σεζόν στη Β΄ και το 2005 η ομάδα πραγματοποιεί τη μεγάλη επιστροφή στην Α’ Εθνική. Δε θα μπορέσει να παραμείνει στην κατηγορία αλλά θα επιστρέψει άμεσα, έπειτα από μία σεζόν, στη μεγάλη κατηγορία που έχει ήδη πάρει τη σημερινή της μορφή, το πρωτάθλημα δηλαδή της Σούπερ Λίγκα, στο οποίο αγωνίζεται από την περίοδο 2007-2008 μέχρι την περίοδο 2009-2010 όπου και υποβιβάζεται στο τέλος της. Την περίοδο 2010-2011 η ομάδα του Λεβαδειακού θα αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ λιγκ και θα φτάσει μια ανάσα από την άνοδο μέσω των πλέι οφ. Μία άνοδο τελικά που θα εξασφαλίσει μαζί με την Δόξα Δράμας. Την αγωνιστική περίοδο 2011-2012, ο Λεβαδειακός αγωνίζεται στη Σούπερ Λίγκα με καθυστέρηση, καθώς το πρώτο επίσημο παιχνίδι του θα το δώσει δύο μήνες μετά την έναρξη του πρωταθλήματος, λόγω των διάφορων εφέσεων του σκανδάλου των στημένων αγώνων του ελληνικού ποδοσφαίρου, στις 20 Νοεμβρίου 2011 μετά από ήδη εννέα αγωνιστικές. Θα αναγκαστεί να δώσει τα εννέα παιχνίδια που υπολείπονται, με την μορφή εμβόλιμων αγωνιστικών κάθε Τετάρτη. Ο Λεβαδειακός θα πραγματοποιήσει μία σημαντική πορεία, αφού θα τερματίσει 7ος, έχοντας ολοκληρώσει τις 30 αγωνιστικές του πρωταθλήματος μόλις σε 5 μήνες.
Λουκάς Μπέλος, Γιάννης Μαρτιναίος, Κώστας Καραμπελούσης, Μιχάλης Καβαλιέρης, Τάκης Νικολούδης, Πέτρος Ραβούσης, Τάκης Λεμονής, Τάκης Γκώνιας, Λάκης Νικολάου, Μιχάλης Κασάπης, Μιχάλης Ζιώγας, Δήμος Κάβουρας, Μιχάλης Καψής,
Χόρχε Μπάριος
Λεονάρντο Ροντρίγκες Περέιρα
Χοσέ Μανουέλ Λόπεζ Βαγέχο
Στέφανο ΝαπολεόνιΠηγή: Ελληνική Βικιπαίδεια (http://el.wikipedia.org)
Στα Decks: »Λουκάς Στενός»
» Δρόσος Μπραούζος »
» KOSTAS L»
To δεύτερο μεγαλύτερο πάρτυ του καλοκαιριού είναι και πάλι στο Nafsika Beach την Τετάρτη 15/8.
Σύμφωνα μέ πληροφορίες σύντομα θά πραγματοποιηθούν εργασίες ανακαίνισης τού Γηπέδου , ενώ ο πρώτος φιλικός αγώνας θά πραγματοποιηθεί εντός έδρας μέ αντίπαλο τήν Προοδευτική Λάρυμνας τήν ερχομενή Κυριακή 12 Αυγούστου καί ώρα 18.00 .
viotikibala
Τάσος Σοβατζής
Εmail:tasossov@yahoo.gr
Ο Μάκης Ζαχαρόπουλος είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αγωνίστηκε ως δεξί μπακ τις δεκαετίες του ’70 και ’80 στην Α΄ Εθνική για επτά σεζόν στoν Πανιώνιο, με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1979, ενώ ξεπέρασε τις 100 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της μεγάλης κατηγορίας.
Ο Μάκης Ζαχαρόπουλος γεννήθηκε στη Λαμία και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα του Αγ. Σεραφείμ της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Συνέχισε στον Άρη Αγ. Κωνσταντίνου και στη Λαμία. Το 1977 ήρθε στον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε ως το 1984 στη θέση του δεξιού αμυντικού.
Αποκορύφωμα της καριέρας του ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος το 1979. Η συμβολή του στη νικηφόρα πορεία του Πανιωνίου ήταν καθοριστική. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε με τον Πανιώνιο στο Κύπελλο Κυπελλούχων, στη μεγαλειώδη πρόκριση επί της Τβέντε με 4-0, 1-3 και στον άτυχο αποκλεισμό από την ΙΦΚ Γκέτεμπορκ. Τερμάτισε την καριέρα του στην Α΄ Εθνική το 1984.
Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται εργάστηκε με επιτυχία ως προπονητής κυρίως σε ομάδες της Φθιώτιδας, του τοπικού πρωταθλήματος και της Δ΄ Εθνικής.
| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
|---|---|---|---|
| Άγιος Σεραφείμ | Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας | ||
| Άρης Αγίου Κωνσταντίνου | Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας | ||
| 1976-77 | Α.Σ. Λαμία | Β΄ Εθνική | |
| 1977-78 | Πανιώνιος | 1 | 0 |
| 1978-79 | Πανιώνιος | 11 | 0 |
| 1979-80 | Πανιώνιος | 12 | 0 |
| 1980-81 | Πανιώνιος | 28 | 0 |
| 1981-82 | Πανιώνιος | 24 | 0 |
| 1982-83 | Πανιώνιος | 23 | 0 |
| 1983-84 | Πανιώνιος | 2 | 0 |
| ΣΥΝΟΛΟ | Α΄ Εθνική | 101 | 0 |
| ΣΥΝΟΛΟ | Β΄ Εθνική |
 |
| Το μνημείο των σφαγιασθέντων στη Βουνιχώρα (Πηγή: http://eistorieas.wordpress.com) |
«..Την 8ην Απριλίου 1943, 15 στρατιώται ανήκοντες εις Ιταλικής φάλαγγαν εφονεύθησαν υπό ανταρτών. Χωρίς καμμίαν διαδικασίαν, τα δύο χωριά (Βουνιχώρα και Αγία Ευθυμία) ελεηλατήθηκαν και κατεστράφησαν δια μυδραλιοβόλων και χειροβομβίδων. Δεν εφείσθησαν δε ούτε τους αναπήρους του Αλβανικού πολέμου, ούτε έναν τυφλό γέροντα ηλικίας 90 ετών..»
{Απόσπασμα από το βιβλίο «Θυσία της Ελλάδος και Εγκλήματα Κατοχής», Δημήτριος Μαγκριώτης– Αθήναι, αχρονολόγητο}
«… Μετά τη Μάχη της Αγίας Ευθυμίας (8-4-1943) που πραγματοποιήθηκε μεταξύ των Ιταλικών στρατευμάτων και των αντιστασιακών τμημάτων υπό τον Νικηφόρον (Δημητρίου), οι ώρες έγιναν φοβερά δύσκολες με συνέπειες απρόβλεπτες. Οι αντάρτικες ομάδες χτύπησαν αποφασιστικά μόλις ένα χιλιόμετρο έξω και δυτικά της Αγίας Ευθυμίας ιταλική φάλαγγα αυτοκινήτων, κατευθυνόμενων προς Άμφισσα, με αποτέλεσμα να φονευθούν μερικοί από αυτούς και ορισμένοι που προσγειώθηκαν κάτω από τα αυτοκίνητά τους για να σωθούν κάηκαν μαζί με αυτά.
…Οι Ιταλοί στρατιώτες, ξεχύθηκαν αστραπιαίως μέσα στο χωριό. Τα σπίτια άρχισαν να καίγονται με μια πιστολιά που ξέρναγε φωτιά και φλόγα. Εκείνοι που είχαν φτάσει φεύγοντας στις απέναντι πλαγιές, έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια τα σπίτια τους που καίγονταν. Άκουγαν έντονα τους πυροβολισμούς, τους αλαλαγμούς και τους θρήνους της μανιώδους δοκιμασίας της εχθρικής παραφοράς εναντίον των πατέρων και μητέρων μας.
Οι καπνοί και οι οιμωγές δημιουργούν απελπισία, αποτροπιασμό και οσμή θανάτου απλώνεται παντού. Οι παππούδες μας, με τρόπο βίαιο και απάνθρωπο, υπό την απειλή της λόγχης, συγκεντρώνονται χωριστά από τα γυναικόπαιδα και κατευθύνονται προς τον «κρανίου τόπον» (Μάνδρα Σκαρτσίνη)…Τα σπίτια καίγονται. Τα γυναικόπαιδα μαζεμένα στα «επάνω αλώνια» (σημερινή πλατεία του χωριού), με προορισμό τα Σάλωνα. Μεταξύ τους συγκαταλέγονται ο αείμνηστος ιερέας Αθανάσιος Βογόμυλος….. Μια πένθιμη λιτανεία που την αποτελούν πρόσωπα ηλικιωμένα. Γιαγιάδες κυρτωμένες απ΄ τα χρόνια και μικρά παιδιά στην αγκαλιά, βαδίζουν βιαίως προς τη Άμφισσα, για να γίνουν ασπίδα προστασίας σε περίπτωση κάποιας άλλης συμπλοκής με τις αντάρτικες ομάδες.
Σε λίγο θα «κελαηδήσουν» τα πολυβόλα για να σημάνουν το αποκορύφωμα της φρικιαστικής καταστροφής, της εκδικητικής μανίας των Ιταλών. Το αίμα άρχισε να ρέει. Ήταν αίμα αθώων. Μανάδων και γερόντων…Οι γέροντες είναι ήδη στημένοι μπροστά στις κάνες των όπλων. Ζουν στιγμές αγωνίας και τρόμου. Πέντε γυναίκες δολοφονούνται μέσα στα σπίτια τους. Η πυρπόληση συνεχίζεται και οι φλόγες καταβροχθίζουν τα πάντα. Τα γυναικόπαιδα έχουν απομακρυνθεί. Ακολουθεί η βάρβαρη εκτέλεση των αδύναμων πατέρων και παππούδων, ανάμεσά τους ο Ηλίας Κατσάκουλας, ανάπηρος του Αλβανικού έπους με κομματιασμένα τα δύο του πόδια από κρυοπαγήματα στηριζόμενος στις πατερίτσες που τόλμησε να φωνάξει «Ζήτω η Ελλάδα».
Ο Γερμανός αξιωματικός του έκοψε τη γλώσσα μπροστά στα μάτια του πατέρα του, γεγονός που μαρτυρά ο διασωθείς Ιωάννης Αναγνωστόπουλος..Ο 90χρονος Λουκάς Γ. Γκιούλος δέχτηκε επίθεση με λόγχη στα αλώνια του χωριού. Η Βουνιχώρα παραδομένη στις φλόγες ζει το δράμα της εκτέλεσης και της καταστροφής, την ίδια ώρα τα γυναικόπαιδα ύστερα από πορεία τριών ωρών φτάνουν στην Άμφισσα χωρίς να γνωρίζουν τι έχει γίνει. Τρεις μέρες μετά θα επιστρέψουν στο χωριό πεζοί, για να αντικρίσουν την καταστροφή. Να αντικρίσουν νεκρούς και άταφους τους αδελφούς, τις μητέρες και τους πατεράδες τους. Οι νεκροί ενταφιάζονται χωρίς παπά και ψάλτη. Η Βουνιχώρα ερημώνεται και ζει στην εξαθλίωση, την πείνα και τη δυστυχία…»
{Μεταφορά από άρθρο του πρωτ .π. Ταξιάρχη Ν. Γκιούλου, Θεολόγου-Φιλόλογου, Εφημερίδα, Βουνιχώρα Φωκίδος, Α΄ Τρίμηνο 1998}.
Το συμπαθέστατο συγκρότημα της γραφικής παραλιακής κωμόπολης τερμάτισε στην 11η θέση της κατάταξης και μοιραία πήρε το δρόμο για τη χαμηλότερη κατηγορία. Ήταν όμως μόλις πριν 2 σεζόν, που ο Ολυμπιακός πραγματοποιούσε την καλύτερη εμφάνισή του τα τελευταία χρόνια και μια από τις σπουδαιότερες της ζωής του, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση, με τέρματα 36-21 και 38 βαθμούς (περίοδος 2009-10).
 |
| Ο Ολυμπιακός Κίρρας, 4ος στην Α΄Κατηγορία ΕΠΣ Φωκίδας το 2009-10 (ΦΩΤΟ: «Εν Δελφοίς») |
Πρέπει να σημειώσουμε ότι, εδώ και 26 διοργανώσεις τοπικού πρωταθλήματος, δηλαδή από το 1986 που ξεκίνησε η Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Φωκίδας, η ομάδα του Ολυμπιακού απουσίασε μόνο μια φορά. Ήταν την περίοδο 1999-2000 όταν έπαιξε στη Β΄ τοπική και αναδείχθηκε πανηγυρικά πρωταθλήτρια, επανερχόμενη άμεσα μεταξύ των ισχυρών της Α΄κατηγορίας.
 |
| Στιγμιότυπο από παλαιότερο αγώνα της ομάδας (Φωτό «ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ») |
Οι άνθρωποι του συλλόγου καλούνται τώρα να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, ύστερα από μια
ολόκληρη 12ετία επιτυχιών και να βάλουν εγκαίρως τις βάσεις για τη νέα ομάδα που, συμφέρον όλων είναι, να παρουσιαστεί ανταγωνιστική και δυνατή. Τους το ευχόμαστε ολόψυχα!
Στο βάθος του Κρισσαίου κόλπου, εκεί όπου η λιόφυτη κοιλάδα των Σαλώνων συναντάει το κύμα, είναι χτισμένη η Ιτέα. Καινούργια σχετικώς πόλη-το Ψήφισμα για την ίδρυσή της υπογράφηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια το 1830 αλλά ο εποικισμός της, ύστερα από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες, άρχισε το 1855-εξελίχθηκε γοργά χάρη στην πλεονεκτική γεωγραφική της θέση.
Αποτελώντας τη μοναδική διέξοδο ολόκληρης σχεδόν της Παρνασσίδας προς τη θάλασσα, που τότε αντιπροσώπευε τον έξω κόσμο, και παίρνοντας τη θέση και το ρόλο της αρχαίας Κίρρας που με το όνομα Ξηροπήγαδο βρισκόταν φωλιασμένη στο «Παλιό Χωριό» κοντά στον Άγιο Πολύκαρπο, φυσικό ήταν να μπει γρήγορα στο δρόμο της προόδου και της εξέλιξης.
Την πορεία της δε ευνόησαν και επετάχυναν μερικά γεγονότα που επέδρασαν καταλυτικά στην ανάπτυξή της. Ο σεισμός του 1870 πρώτα, που κατέστρεψε ολόκληρη σχεδόν την επαρχία, έφερε νέους οικιστές στην Ιτέα και, το κυριώτερο, ξανάφερε το Ξηροπήγαδο δίπλα στη Θάλασσα-και την Ιτέα-όπου βρίσκεται σήμερα. Έτσι η αραιά, έστω, κατοικημένη περιοχή επεκτάθηκε από την «Αγκάλη» ως τη «Σκληρή» και τούτο έδωσε άλλο αέρα στην Ιτέα.
Και το άνοιγμα του Ισθμού της Κορίνθου που επακολούθησε σε λίγο (1893) κατέστησε ευκολότερη τη συγκοινωνία με τον Πειραιά και Αθήνα-Με την Πάτρα και Ευρώπη υπήρχε ήδη- και άνοιξε νέους δρόμους. Και αγορές.
Θα σας ενημερώνουμε συνεχώς για τις λεπτομέρειες.
 |
| Άρης Βελουχιώτης |
Το καλοκαίρι του 1941 ολόκληρη η ηπειρωτική και νησιωτική χώρα είχε περιέλθει στα χέρια των κατακτητών που τη διαίρεσαν σε ζώνες ευθύνης, σύμφωνα με τις ανάγκες και τα συμφέροντά τους. Μια υποτυπώδης ελληνική διοίκηση, η οποία εγκαταστάθηκε ύστερα από τη συνθηκολόγηση και τον ορισμό του στρατηγού Τσολάκογλου ως κατοχικού πρωθυπουργού, έδινε την ψευδαίσθηση της συνέχειας της «Ελληνικής Πολιτείας».
Κι αυτό, με βραχνά τις ασφυκτικές πιέσεις που ασκούσαν από τη μία οι Ιταλοί (στην Ήπειρο) και από την άλλη οι Βούλγαροι (σε Ανατολική Μακεδονία-Θράκη) για τον προσεταιρισμό αυτών των περιοχών.
Ένα απελπισμένο και κακά οργανωμένο κίνημα που ξέσπασε στην περιοχή της Δράμας το φθινόπωρο του 1941 πνίγηκε στο αίμα μετά την επέμβαση των βουλγαρικών μονάδων κατοχής και
σύντομα έπαυσε κάθε σκέψη για Αντίσταση.
Η σκιά της Μεγάλης Πείνας που άπλωσε το θανατερό της πέπλο στην κατεχόμενη Ελλάδα, κράτησε για δεκαετίες άσβηστη στη μνήμη την οδυνηρή εμπειρία του τρομερού χειμώνα 1941/42, όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή σε πολεις και χωριά, νικημένοι από την ασιτία.
Οι ωμότητες των κατακτητών, η δίψα για ελευθερία, το ανυπότακτο πνεύμα των ελλήνων, έπαιξαν σιγά σιγά το ρόλο τους για την ανάπτυξη κάποιας αντίδρασης.
Το Φεβρουάριο του 1942 η κεντρική επιτροπή του ΕΑΜ αποφάσισε την ίδρυση ένοπλων ανταρτικών σωμάτων, στα οποία δόθηκε η ονομασία Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ).
Τα πρώτα αυτά ανταρτικά σώματα έδρασαν στη Στερεά Ελλάδα. Επικεφαλής τους ορίστηκε από το ΕΑΜ ο γεωπόνος από τη Λαμία Θανάσης Κλάρας, ο οποίος έλαβε αμέσως το ψευδώνυμο «Άρης Βελουχιώτης».
Στις 22 Μαΐου ένα αντάρτικο απόσπασμα εισήλθε στο χωριό Δομνίστα της Ευρυτανίας και ανήγγειλε στους χωρικούς την έναρξη του ενόπλου αγώνα κατά των κατακτητών.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1942, στην περιοχή της χαράδρας της Ρεκάς στη Φωκίδα, δόθηκε η πρώτη μάχη ανάμεσα στους αντάρτες του Βελουχιώτη και στα ιταλικά στρατεύματα κατοχής, η οποία υπήρξε νικηφόρα για τους αντάρτες.
Στις 21 Οκτωβρίου 1942 οι αντάρτες συγκρούστηκαν με του Ιταλούς στο χωριό Κρίκελλο, όπου κατάφεραν να διαλύσουν το ιταλικό καταδιωκτικό απόσπασμα που επιχειρούσε στην περιοχή.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1942 χτύπησαν ιταλική φάλαγγα στην περιοχή της Χρύσως, ενώ στις 18 Δεκεμβρίου 1942 χτύπησαν σε ενέδρα κοντά στο Μικρό Χωριό, την εμπροσθοφυλακή ιταλικού συντάγματος, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Ιταλούς.
Μια μεγάλη περιπέτεια ξεκινούσε που θα οδηγούσε σε στιγμές ανείπωτης ανδρείας και γενναιότητας, αλλά και σε εκατόμβες αθώων θυμάτων. Η ώρα της λευτεριάς θα αργούσε, αλλά κάποτε θα ρχόταν, έστω κι αν για την εξασφάλισή της θα χρειαζόταν να χυθεί (και) αδελφικό αίμα. Όπως συνήθως γίνεται…
 |
| Ο Καπετάν Διαμαντής (Άρης Αλεξάνδρου) |
«…Η Ιτέα έλαβε μέρος αρκετά νωρίς στην κίνηση αντίστασης κατά των κατακτητών. Τα όπλα που είχαν διαρπαγεί από τις αποθήκες του στρατού κατά την κατάρρευση και είχαν με επιμέλεια διαφυλαχθεί, βγήκαν από τους κρυψώνες και πήραν το δρόμο για τα βουνά-για τους αντάρτες.
Η επιζήτηση της ελευθερίας, τα αγαθά της οποίας τώρα συνειδητοποιούσαν μεγάλοι και μικροί, και η οργή από την κτηνώδη συμπεριφορά των κατακτητών γεννήσαν και ανδρώσαν το κίνημα που δειλά-δειλά άρχιζε και που κανένας δεν ήξερε πότε θα τελειώσει.
Και ας προμηνυόταν τρομερά δύσκολο και αιματηρό. Η ένοπλη αντιπαράθεση με τον εχθρό ανάγκασε τον τελευταίο να εγκαταλείψει σιγά-σιγά τα χωριά που απελευθερώθηκαν και να περιχαρακωθεί στις πόλεις, πίσω από τείχη, πολυβολεία και πολλαπλές σειρές συρματοπλεγμάτων.
Κάπου όμως έχασε το δρόμο της, και το μέτρο της, και για λόγους εντυπωσιασμού και προβολής, αλλά και για κάποιες σκοπιμότητες, προκάλεσε φοβερά αντίποινα έναντι ευτελούς κέρδους-πυρπολήσεις χωριών και ομαδικές εκτελέσεις για το φόνο μερικών στρατιωτών ή το κάψιμο ενός ή δυο αυτοκινήτων. Και κατέστησε λίαν επικίνδυνη τη ζωή των αμάχων-των κύριων υποστηρικτών της αντίστασης-πάνω στους οποίους ξεσπούσε η μανία του εχθρού… «
(Απόσπασμα από το βιβλίο του ιατρού Δημήτριου Ιωάν. Κολοβού «Η Ιτέα Παρνασσίδας–ΧΡΟΝΙΚΟ» (εκδόσεις Πιτσιλός, Αθήνα 1995)
e-hani 