Επιμέλεια κειμένου : Νώνη Ταβλά
Μνήμες παιδικών χρόνων ξύπνησε η ομάδα που φτιάχτηκε στο facebook την Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013,ΆΣΠΡΑ ΣΠΙΤΙΑ-ΑΝΤΙΚΥΡΑ,στους μόνιμους και ιδίως στους παλαιότερους κατοίκους των δυο γειτονικών χωριών του Νομού Βοιωτίας.
Σε λιγότερο από 48 ώρες η ομάδα είχε ήδη 1200 και πλέον κάνοντας ένα ταξίδι στο χρόνο με άρωμα από άνθη νεραντζιάς! Σοκάκια,μυρωδιές.συναισθήματα και σημάδια στα γόνατα που έγιναν σημασία στην καρδιά,ζωντάνεψαν μέσα από 300 σχεδόν φωτογραφίες και τα εκατοντάδες σχόλια των μελών της ομάδας.
Πως να περιγράφεις όλα αυτά τα συναισθήματα; Πως να χωρέσεις ζωές,οικογένειες,γειτονιές,παρέες,έρωτας πολλών γενιών μέσα σε λίγες γραμμές… Ίσως τα λόγια φανούν φτωχά μπροστά σε όλα αυτά. Κάθε λέξη μια ανάμνηση μιας μακρινής ζωής κάνουν το άψυχο μολύβι μου να τρέμει και από τα μάτια μου δάκρυα να κυλούν.
Αρχικά θα σας πω δυο λόγια για τον τόπο αυτό και στη συνέχεια θα σας ξεναγισω μέσα από τα μάτια των μελών. Θα πάρετε μια γεύση πως είναι να ζεις και να μεγαλωνεις στα Άσπρα Σπίτια και την Αντίκυρα.
Η Αντίκυρα απέχει 36χλμ από την Λιβαδειά και 170χλμ περίπου από την Αθήνα. Είναι φημισμένη για τις ωραίες παραλίες της καθώς και για το εργοστάσιο του Αλουμινίου της Ελλάδας. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ο οικισμός Άσπρα Σπίτια.
Η Αντίκυρα έχει σημαντικό αρχαιολογικό ενδιαφέρον αφού ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ από τον Αντικυρεα. Κατά τον μεσαίωνα παρηκμασε και έως τα μέσα τουω19ου αιώνα παρέμεινε ως ψαροχώρι.
Μέχρι το 1929 ονομαζόταν Ασπρα Σπιτια οπότε πήρε και την ονομασία Αντίκυρα. Η ονομασία πέρασε στον γειτονικό οικισμό τον οποίο έχτισε η μεταλλευτική εταιρία Πεσινέ για να στεγάζει υπαλλήλους και εργάτες στο παρακείμενο εργοστάσιο αργυλιου. Μετά την εγκατάσταση της Πεσινέ η Αντίκυρα αναπτύχθηκε.
Στα Άσπρα Σπίτια ή αλλιώς Παραλία Διστομου υπάρχει μια πρότυπη πολιτεία που συνδιαζει την αγορά μιας σύγχρονης πόλης με το φυσικό τοπίο που διαμορφώνεται από τα γύρω υψώματα και την εξαιρετική παραλία της.
Από το 1962 και μετά που αναπτύχθηκε η περιοχή λόγω του εργοστασίου όλοι όσοι μεγαλωσαμε εδώ αισθανόμαστε τυχεροί με τους ανθρώπους που μεγαλωσαμε ΈΤΣΙ ΑΚΡΙΒΏΣ ΌΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΕΔΩ. Κανείς μας δεν θα αλλάζει τιποα. Αυτά τα χρόνια τα Ασπρωσπιτιωτικα δεν τα ξεχνάς ποτέ!
Κατεβαίνοντας τις στροφές του Διστομου ποιος δεν φώναξε όταν ήμασταν παιδιά Φτάσαμε και ψαχναμε να δούμε αν το σπίτι μας φαινόταν από το δρόμο?!!! Ποιος δεν θυμάται τα πλακοστρωτα όταν περπατουσαμε όλα αυτά τα χρόνια όλοι μας την άνοιξη και μοσχοβολουσαν τα άνθη από τις νεραντζιες. Ποιος δεν έχει νοσταλγισει τα ξεγνοιαστα παιδικά χρόνια στα Άσπρα Σπίτια…Που παιζαμε στις γειτονιές μέχρι αργά το βράδυ να ακούσουμε τη φωνή της Μάμας ή το σφύριγμα του μπαμπά?!! Μέσω της ομάδας μας γέμισαν οι δρόμοι πάλι παιδικές φωνές και κόσμο! Τότε που υπήρχαν δυο δημοτικά σχολεία και από τεςερα τμήματα η κάθε τάξη!
Τα καλοκαίρια ήταν ξεχωριστά με βουτιες και μπομπες από τον μώλο και τις εξερδες στην παραλία των Άσπρων Σπιτιων. Τα μεσημερια μπασκετ και χαντμπολ(τι ξελαρυγγιασματα στους αγώνες!!!!) και το απόγευμα μετά τις 6 που γυρνουσαμε από την θάλασσα κάναμε στάση στην πλατεία και πατουσαμε με γυμνάσιο πόδια στο φρεσκοποτισμενο γρασίδι.Και μετά οι τούμπες στα σκαλάκια που γλυστρουσαν!!
Πόσες χιλιάδες αναμνήσεις και από τα σχολικά χρονια!! Οι καθηγητές…τα καπνηστηρια., οι αποβολές και η μυρωδιά της τάξης που δεν θα ξεχαστεί ποτέ! Ακόμη και οι κοπανες στα πευκακια για το πρώτο Φίλιππος ή στο Βελεσιωτη που έπαιζε ο Καρούζος το sweet dreams έχουν μείνει χαραγμένα στην μνήμη των μελών της ομάδας μας!!! Όπως και το bar ΝΑΥΆΓΙΟ με dj τον Χρηστο και barmen τον Νικο και τον Μηνα τότε που το ποτό είχε 400δρχ. Πόσοι δεν θυμήθηκαν τις ατέλειωτες ώρες προπονησεων και τα παπούτσια που έχουν λιώσει στα γήπεδα!!! Τα Άσπρα Σπίτια επισης διέθεταν εξαιρετικό ορειβατικό σύλλογο με έντονη δράση ακόμη και τώρα!
Θα μπορούσαν να γράφω για ώρες ακόμη αλλά όλοι εμείς που ζησαμε εδώ αντικειμενικοί δεν θα γίνουμε ποτέ. Έχουν αφήσει πολλές γενιές τα ίχνη τους σε αυτό το τόπο. Ζωές πατεράδων..φίλων,συμμαθητών έγιναν καλύτερες χαρη στο εργοστάσιο,έδωσε στα όνειρα μας φτερά. Εκεί που ξεκίνησαν και τελείωσαν τα πιο παραγωγικά τους χρόνια. Ζωές πατεράδων που φεύγοντας από εδώ έφυγε και η ζωή τους..
Αυτή είναι η ζωή μας σε ένα μέρος μικρο που εκεί ανήκει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας…της καρδιάς μας… Κάπως έτσι θα κλείσω λοιπόν με το σήμερα να αγκαλιάζει το χθες και να περνά στις θυμησες μας με νοσταλγία και αγάπη!
e-hani 
