Ετικέτα: ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

Δολοφονία στην Αντίκυρα το 469 π.Χ.

O μάντης Μεγιστίας: Το τέλος του Εφιάλτη και η ιστορική αλήθεια για τους «300» των Θερμοπυλών!

Από Newsroom -07:39 20/05/2019
Κοινοποίηση στο Facebook Κάντε Tweet στο Twitter  

Η μάχη των Θερμοπυλών, που έγινε στα τέλη Αυγούστου (κατά την επικρατέστερη εκδοχή) του 480 π.Χ., αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολεμικά γεγονότα όχι μόνο της Ελληνικής αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας. Έχουν γραφτεί γι’ αυτήν χιλιάδες άρθρα και βιβλία, ενώ δεν άφησε ανεπηρέαστη και την τέχνη.

Στο άρθρο αυτό, θα επικεντρωθούμε, κυρίως, σε σχετικά άγνωστες λεπτομέρειες της μάχης. Βασική πηγή γι’ αυτήν, είναι ο «πατέρας της ιστορίας» Ηρόδοτος.

Κατά την αρχαιότητα, η περιοχή των Θερμοπυλών, διέφερε πολύ από την εικόνα που έχει σήμερα. Ο Στράβωνας (64 π.Χ. – 19 μ.Χ.), τοποθετεί τα στενά μεταξύ του Μαλιακού Κόλπου και του όρους Καλλίδρομο. Ο Σπερχειός και οι παραπόταμοί του, δημιούργησαν με τις προσχώσεις τους, τους επόμενους αιώνες, τη σημερινή κοιλάδα.

Κατά τη δεύτερη περσική εκστρατεία στην Ελλάδα, υπό την αρχηγία του Ξέρξη, ο στρατός των Μήδων, αφού διέσχισε τη Θράκη, τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία, στρατοπέδευσε κοντά στην Τραχίνια, ανάμεσα στους ποταμούς Μέλα και Ασωπό. Υπολογίζεται ότι ο Ξέρξης είχε μαζί του 300.000 – 400.000 στρατιώτες.

Οι Έλληνες, στο συνέδριο της Κορίνθου (481 π.Χ.) επέλεξαν ως καταλληλότερη τοποθεσία για την αντιμετώπιση των Περσών, το στενό των Θερμοπυλών. Επικεφαλής των Ελλήνων, ήταν ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωνίδας Α’, γιος του Αναξανδρίδα Β’ και ετεροθαλής αδελφός του Κλεομένη Α’ τον οποίο και διαδέχθηκε. Παντρεύτηκε μάλιστα την κόρη του, Γοργώ και απέκτησε μαζί της ένα γιο, τον Πλείσταρχο.

Συνολικά, ο Λεωνίδας είχε 6.200 άνδρες, που είχαν στρατοπεδεύσει στα Στενά των Θερμοπυλών, πίσω από ένα τείχος που είχαν χτίσει οι Φωκείς και ενίσχυσαν με πρόσθετα οχυρωματικά έργα.

Οι Αθηναίοι έστειλαν όλους τους άνδρες τους με τον στόλο στο Αρτεμίσιο και δεν διέθεσαν στρατό στον Λεωνίδα.

Μολών Λαβέ

Ο Ξέρξης, αρχικά, υπολόγιζε ότι οι Έλληνες θα υποχωρούσαν μπροστά στον όγκο του στρατεύματός του. Όταν αυτό δεν έγινε, έστειλε κήρυκες στον Λεωνίδα ζητώντας την παράδοση των όπλων. Η περήφανη απάντηση του Σπαρτιάτη βασιλιά «Μολών Λαβέ» (όπως αναφέρει ο Πλούταρχος), του χάρισε υστεροφημία και τον κατέταξε στις θρυλικές μορφές της παγκόσμιας ιστορίας…

Οργισμένος, ο Ξέρξης διέταξε επίθεση εναντίον των Ελλήνων. Όλες οι επιθετικές ενέργειες των δύο πρώτων ημερών αποκρούστηκαν από τους άνδρες του Λεωνίδα. Αυτό οφειλόταν στη στρατηγική του Σπαρτιάτη βασιλιά, στην υπεροχή των Ελλήνων σε οπλισμό και στη στενότητα του χώρου, που δεν επέτρεπε στους Πέρσες να αναπτυχθούν σε πλάτος και να αξιοποιήσουν τους εξαίρετους τοξότες τους. Ωστόσο, την τρίτη μέρα, τα πράγματα άλλαξαν… Ένας κάτοικος της Τραχίνιας, ο Εφιάλτης, γνώστης της περιοχής, υπέδειξε στον Ξέρξη το ορεινό πέρασμα (μονοπάτι) της Ανοπαίας ατραπού, που περνώντας από το όρος Καλλίδρομο, κατέληγε στα μετόπισθεν των Ελλήνων.

Μην έχοντας άλλη επιλογή, ο Ξέρξης δέχθηκε τη συμβουλή του Εφιάλτη και έστειλε τον Υδάρνη, επικεφαλής του επίλεκτου σώματος των Αθανάτων, να κυκλώσει τους Έλληνες. Ο Λεωνίδας είχε αναθέσει τη φύλαξη της Ανοπαίας ατραπού, σε χίλιους Φωκείς, οι οποίοι αιφνιδιάστηκαν από την κίνηση των Περσών και έφυγαν χωρίς καμία αντίσταση.

Σε λίγο, έφτασε η είδηση στο ελληνικό στρατόπεδο. Ο Λεωνίδας, βλέποντας πλέον ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αντιμετωπίσει τους Πέρσες, διέταξε τους συμμάχους του να φύγουν για να γλιτώσουν από βέβαιο θάνατο. Τελικά, με 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς πολέμησε γενναία, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Πέρσες.

Οι τελευταίοι Έλληνες στρατιώτες και αφού ο Λεωνίδας είχε ήδη σκοτωθεί, υποχώρησαν πίσω από το τείχος των Φωκέων, στον λόφο του Κολωνού, όπου μετά από μια άνιση μάχη με τους άνδρες του Υδάρνη, σκοτώθηκαν όλοι.

Η γενναία αντίσταση του Λεωνίδα και των ανδρών του καθυστέρησε την κάθοδο των Περσών προς την Αθήνα, έδωσε τον χρόνο στον ελληνικό στόλο που ναυμαχούσε στο Αρτεμίσιο να υποχωρήσει έγκαιρα στα λιμάνια της Αττικής και το γεγονός της θυσίας τους, χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα υπακοής στους νόμους και εκτέλεσης του χρέους προς την πατρίδα.

Ο μάντης Μεγιστίας: Έμεινε δίπλα στον Λεωνίδα αν και «είδε» το θάνατό του

Όπως όμως σε κάθε μεγάλη μάχη, έτσι και σ’ αυτή των Θερμοπυλών, υπάρχουν κάποια πρόσωπα και γεγονότα που δεν είναι ευρέως γνωστά.

Ο Μεγιστίας ήταν μάντης από την Ακαρνανία. Βρισκόταν στις Θερμοπύλες, κοντά στον Λεωνίδα και προέβλεψε την εξέλιξη της μάχης και το επερχόμενο τέλος όλων («… Μάντιος, ος τότε Κήρας επερχομένας σάφα ειδώς…»). Ωστόσο, ήταν ο μόνος, μαζί με τους Θεσπιείς, που έμεινε να πολεμήσει μαζί με τους Σπαρτιάτες.

Περήφανοι οι συμπατριώτες του, ανέθεσαν στον σπουδαίο επιγραμματοποιό και φίλο του Μεγιστία, Σιμωνίδη τον Κείο, να γράψει ένα επίγραμμα στον τάφο του «Αυτός εδώ, είναι ο τάφος του δοξασμένου Μεγιστία που κάποτε τον σκότωσαν οι Μήδοι όταν πέρασαν τον Σπερχειό, του μάντη που ενώ γνώριζε καλά πως πλησιάζει ο θάνατος δεν δέχθηκε να εγκαταλείψει τον βασιλιά της Σπάρτης».

Πόσοι ήταν τελικά οι «300»;

Το δεύτερο γεγονός που θα εξετάσουμε είναι αν ήταν όντως 300 οι Σπαρτιάτες του Λεωνίδα. Φαίνεται ότι τελικά δεν ήταν 300 αλλά 298. Τι είχε γίνει;

Ο Λεωνίδας διέταξε τον Παντίτη, ένα από τους άνδρες του, να μεταβεί στη Θεσσαλία για να ζητήσει ενισχύσεις. Όταν επέστρεψε στις Θερμοπύλες, είδε όλους τους συντρόφους του νεκρούς. Γυρίζοντας στη Σπάρτη, κατηγορήθηκε για δειλία. Μην αντέχοντας να ζει μ’ αυτή την κατηγορία, κρεμάστηκε, δίνοντας τέλος στη ζωή του.

Ο Αριστόδημος, λίγο πριν τη μάχη, έχασε το ένα μάτι του λόγω μόλυνσης, όπως και ο Εύρυτος. Ο Λεωνίδας τους διέταξε να επιστρέψουν στη Σπάρτη. Ο Εύρυτος ωστόσο, έμεινε, πολέμησε και σκοτώθηκε ενώ ο Αριστόδημος γύρισε στην πατρίδα του. Εκεί συνάντησε γενική περιφρόνηση και ονομάστηκε «τρέσας», εκείνος δηλαδή που δείλιασε. Όμως, τον επόμενο χρόνο, πήρε μέρος στη μάχη των Πλαταιών πολεμώντας γενναία και παράτολμα. Κατά μία εκδοχή σκοτώθηκε, ενώ σύμφωνα με άλλη, τραυματίστηκε βαριά και έζησε τουλάχιστον ως τη μάχη του Ευρυμέδοντα (470 π.Χ.), στην οποία ο Κίμωνας νίκησε τους Πέρσες.

Το τέλος του Εφιάλτη

Στον Εφιάλτη αναφερθήκαμε και παραπάνω. Το όνομά του έγινε συνώνυμο του προδότη.

Αν και όλοι γνωρίζουμε τον Εφιάλτη, πόσοι ξέρουν τι απέγινε μετά τη μάχη των Θερμοπυλών; Ήταν γιος του Ευρύδημου, Τραχίνιος, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή. Μετά τη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.), κατέφυγε στη Θεσσαλία θέλοντας να αποφύγει τη σύλληψη καθώς «οι πυλαγόρες» (οι τρεις αντιπρόσωποι κάθε πόλης στο αμφικτιονικό συνέδριο) της Δελφικής Αμφικτιονίας τον είχαν επικηρύξει με μεγάλο ποσό. Το 469 π.Χ. επέστρεψε στην Αντίκυρα, όπου δολοφονήθηκε από τον επίσης Τραχίνιο Αθηνάδη. Οι Σπαρτιάτες για την πράξη του αυτή, τίμησαν τον Αθηνάδη ως ήρωα.

Η επικήρυξη του Εφιάλτη και η ηρωοποίηση του Αθηνάδη κάνουν πολύ λίγο πιθανές τις εκδοχές να οδήγησαν μέσω της Ανοπαίας ατραπού τους Πέρσες στα νώτα των Ελλήνων κάποιοι άλλοι.

Ο Ονήτης από την Κάρυστο και ο Κορυδαλλός από την Αντίκυρα, σύμφωνα με παράδοση σύγχρονη του Ηρόδοτου ή οι αρχηγοί των Τραχινίων Καλλιάδης και Τιμαφέρνης, σύμφωνα με τον Κτησία.

amfipolinews.blogspot.com

Πηγή: O μάντης Μεγιστίας: Το τέλος του Εφιάλτη και η ιστορική αλήθεια για τους «300» των Θερμοπυλών!

"ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ"

                 
Την ευκαιρία να γνωρίσουν ένα από τα παλαιότερα καταστήματα της Άμφισσας, το Φωτογραφείο ΛΑΛΑΣ, είχαν οι μαθητές της ΣΤ΄Δημοτικού του 3ου Δημοτικού Σχολείου Άμφισσας. Η δράση έγινε στο πλαίσιο του μαθήματος των Φυσικών Επιστημών, και συγκεκριμένα στην ενότητα ΦΩΣ (και είναι η πρώτη δράση του Φεστιβάλ του σχολείου) και αφορούσε τη λειτουργία της φωτογραφικής μηχανής. Το φωτογραφείο του Δημήτρη και Θύμιου Λαλά, επί της οδού Γιαγτζή, λειτουργεί ως επιχείρηση από το 1917 και είναι μία από τις παλαιότερες της πόλης. Μεταβιβαζόταν από γενιά σε γενιά και σήμερα οι ιδιοκτήτες αποτελούν την τρίτη γενιά που εργάζονται στην ιστορική επιχείρηση. Ο κ. Δημήτρης μας μίλησε για την ιστορία της φωτογραφίας, μας έδειξε την πρώτη φωτογραφία που έβγαλε ο άνθρωπος στις αρχές του 18ου αιώνα, μάθαμε για της ηλιοφωτογραφίες, παρατηρήσαμε παλιές φωτογραφικές μηχανές ανά εποχή και γνωρίσαμε τον τρόπο εκτύπωσης των φωτογραφιών, μέχρι να φτάσουμε στη σημερινή ψηφιακή εποχή της φωτογραφίας. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ενημέρωση σε ένα ιστορικό κατάστημα της Άμφισσας. Ευχαριστούμε θερμά τους ιδιοκτήτες για τη φιλοξενία τους!!!!
Με εκτίμηση
Νικόλαος Παπούλιας
Περισσότερα στο blog του σχολείου:

https://3odimamfissas.blogspot.com/ &
https://www.facebook.com/papoulias.nikos.05

ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ : ΖΟΥΣΕ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΕΩΣ ΤΟ 1984 ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ;

Η Simoni Renee Guerreir o Dias είναι η συγγραφέας ενός βιβλίου που ονομάζεται : «Ο Χίτλερ στη Βραζιλία: Η ζωή και ο θάνατός του». Σύμφωνα με τη συγγραφέα ο Χίτλερ δεν αυτοκτόνησε στο Βερολίνο τον Απρίλιο του 1945 όπως έχει λεχθεί αλλά έζησε ελεύθερος μέχρι το 1984 σε μια μικρή πόλη ανάμεσα Βραζιλία-Βολιβία. Μάλιστα πέθανε σε ηλικία 95 ετών.
Ειδικότερα, η συγγραφέας αναφέρει πως ο Χίτλερ έφτασε στην Αργεντινή και στην συνέχεια στην Παραγουάη πριν τελικά εγκατασταθεί στην πολιτεία του Μάτο Γκρόσο όπου και επιδόθηκε σε ένα πραγματικό κυνήγι θησαυρού με ένα χάρτη που του είχαν δώσει οι σύμμαχοί του από το Βατικανό.
Η Simoni Renee Guerreir o Dias γράφει πως οι κάτοικοι στην μικρή πόλη Nossa Senhorado Livramento τον φώναζαν… γέρο Γερμανό. Η ίδια, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, η παραπάνω φωτογραφία η οποία τραβήχτηκε 2 χρόνια πριν τον θάνατό του εμπεριέχει τον ίδιο και τη σύντροφό του Cutinga, γεγονός το οποίο -σύμφωνα με τη θεωρία της συγγραφέως- έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πεποιθήσεις του περί άριας και σημιτικής φυλής.
Για να αποδείξει τα όσα λέει η συγγραφέας ετοιμάζεται να κάνει τεστ DNA παίρνοντας δείγμα από μια συγγενή του Χίτλερ στο Ισραήλ για να συγκρίνει τα ιατρικά αποτελέσματα με αυτά από τον σκελετό που όπως εικάζει δικός του. Είναι άραγε αλήθεια όλα όσα υποστηρίζει; Η επιστήμη θα δώσει την απάντηση της. Πάντως αν αυτή η εικασία βγει αληθινή θα υπάρξει μεγάλη αναστάτωση στην παγκόσμια ιστορία.

Η «κραυγή της Ρόζας» και το «τραύμα της Βιάννου» απαιτούν δικαιοσύνη!

φωτογραφία από το αρχείο της Bild

Το «τραύμα της Βιάννου» , το τραύμα της Ελλάδας, δεν θα κλείσει αν δεν υπάρξει δικαιοσύνη και αποζημίωση.

Του Αριστομένη Ι. Συγγελάκη

«Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα ποτέ δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!».

Νίκος Καζαντζάκης.

95 χρόνια συμπληρώθηκαν, πριν λίγες μέρες, από τη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξενμπουργκ Στις 15 Γενάρη του 1919 οι ηγέτες του κινήματος του «Σπάρτακου» συνελήφθηκαν και, λίγο πριν οδηγηθούν στη φυλακή, δολοφονήθηκαν άνανδρα, βάρβαρα και παράνομα από τα Freikorps, που λειτούργησαν ως πολιορκητικός κριός και προλείαναν το έδαφος για την επικράτηση των ναζί. Είχε μεσολαβήσει η αποτυχημένη εξέγερση του Γενάρη του 1919, παρά τις οδηγίες της Ρόζας. Η Ρόζα, σπουδαία διανοούμενη και αγωνίστρια, απετέλεσε εμβληματική φυσιογνωμία του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα για μία άλλη, σοσιαλιστική, κοινωνία με ελευθερία, δημοκρατία και ισότητα. Όπως η ίδια έγραφε: «ελευθερία χωρίς ισότητα είναι εκμετάλλευση. Ισότητα χωρίς ελευθερία είναι καταπίεση. Η αλληλεγγύη είναι η κοινή ρίζα της ελευθερίας και της ισότητας».

Από μια άποψη η Ρόζα ήταν τυχερή: αυτός ο γλυκός άνθρωπος, η σπάνιας ποιότητας διανοούμενη, η ασυμβίβαστη υπέρμαχος του σοσιαλισμού με δημοκρατία και η ανιδιοτελής μαχήτρια των πανανθρώπινων αξιών δεν πρόλαβε να ζήσει την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και, μαζί του, την επικράτηση των πιο σκοταδιστικών, βίαιων, απάνθρωπων και εφιαλτικών ιδεών και πρακτικών που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ίσως, βέβαια, αν ζούσε, τα πράγματα να είχαν πάρει άλλη τροπή (τόσο σπουδαία ήταν!) αλλά σε κάθε περίπτωση ο θάνατός της ήταν ένας προάγγελος της κατεύθυνσης που είχε ήδη πάρει η Γερμανία: όπως γράφει ο Σεμπάστιαν Χάφνερ[1], όσο μεγάλωνε η επιρροή των ναζί ο αέρας γινόταν όλο και πιο αποπνικτικός, η χαρά της ζωής, η κατανόηση, η καλή προαίρεση, η γενναιοψυχία, ο διάλογος, έδιναν τη θέση τους στην προπαγάνδα, την αντισημιτική και αντικομουνιστική υστερία, το διάχυτο φόβο, την αδίστακτη βία, την απειλητική μυρωδιά του αίματος.

Τι είναι αυτό, όμως, που συνδέει τη Ρόζα με το Ολοκαύτωμα της Βιάννου; Στις 17 Γενάρη 1919, 48 ώρες μετά την άνανδρη, βάρβαρη και εν ψυχρώ δολοφονία της Ρόζας Λούξενμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, οι εφημερίδες του Βερολίνου φιλοξενούσαν την επίσημη εκδοχή του γερμανικού κράτους σύμφωνα με την οποία οι δύο επαναστάτες «πυροβολήθηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν». Όπως σημειώνει ο Χάφνερ, η μέθοδος αυτή αποτελούσε συνήθη πρακτική για την εκκαθάριση πολιτικών αντιπάλων «ανατολικά του Ρήνου».

Η παρατήρηση αυτή του Χάφνερ έφερε στο μυαλό μου το τηλεγράφημα της Βέρμαχτ, το οποίο απεστάλη στις 4.00 τα χαράματα της 15ης Σεπτεμβρίου 1943, αμέσως μετά την πρώτη ημέρα της σφαγής της Βιάννου και μας το εμπιστεύθηκε ο σπουδαίος ιστορικός και συναγωνιστής από τη Γερμανία Δρ Μάρτιν Ζέκεντορφ. Ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι οι 401 αθώοι συγγενείς, συγχωριανοί και συνεπαρχιώτες μας εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και με σαδιστική μεθοδικότητα ανά ομάδες, «εν πλήρη τάξη», η επίσημη γερμανική αναφορά ισχυρίζεται ότι «πυροβολήθηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν»! Η μεθόδευση αυτή αποκαλύπτει την πάγια πρακτική των ναζί να αποστέλλουν ψευδείς, χαλκευμένες αναφορές, προκειμένου να αποκτήσουν άλλοθι ή ελαφρυντικά για τα αποτρόπαια εγκλήματά τους ενώπιον των δικαστηρίων ή της Ιστορίας. Μία πρακτική όμως που έρχεται από το 1919…

Η χώρα μας πλήρωσε βαρύτατο τίμημα από τη γερμανική κατοχή: η Βιάννος και όλη η χώρα βυθίστηκαν στο πένθος, ορφάνεψαν, ρήμαξαν. Κατά το μεγάλο Μανόλη Γλέζο «όλη η Ελλάδα έγινε Ολοκαύτωμα». Δικαίως πολλοί έγκριτοι οικονομολόγοι και ιστορικοί θεωρούν ότι η ρίζα του σημερινού δράματος που βιώνει η χώρα μας βρίσκονται στην Κατοχή. Όμως ο λαός μας δεν τρέφει μίσος για τους Γερμανούς. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Γκερντ Χέλερ, ανταποκριτή της εφημερίδας Frankfurter Rundschau στην Αθήνα: «λίγοι λαοί της Ευρώπης υπέφεραν από τη Γερμανική Κατοχή όσο οι Έλληνες. Όμως οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που, μετά το τέλος της ναζιστικής βαρβαρότητας, έτειναν χείρα φιλίας προς τους Γερμανούς». Αντί όμως για αναγνώριση και ανταπόδοση της φιλίας μας, για μία ακόμη φορά το γερμανικό κράτος μας αντιμετώπισε με περιφρόνηση, σκληρότητα και αδιαλλαξία.

Το «τραύμα της Βιάννου»[2], το τραύμα της Ελλάδας, δεν θα κλείσει αν δεν υπάρξει δικαιοσύνη και αποζημίωση. Οι συναγωνιστές μας από τη Γερμανία, ο Μάρτιν Κρίγκνελ, η Γκάμπι Χάινεκε, ο Λαρς Ράισμαν της ομάδας «ΑΚ Δίστομο από το Αμβούργο», οι καθηγητές Κριστόφ Σμινκ Γουσταύους, Μάρτιν Ζέκεντορφ, Νόρμαν Πεχ, οι φίλοι μας από το κόμμα της Αριστεράς (Die Linke)[3] και πολλοί ακόμη δημοκράτες δεν θα σταματήσουν να αγωνίζονται μαζί μας, πιέζοντας για την καταβολή των αποζημιώσεων στην Ελλάδα. Διότι, ακριβώς επειδή αγαπούν την πατρίδα τους, την θέλουν με εκκαθαρισμένες τις υποχρεώσεις της, οριστικά απαλλαγμένη από το ναζισμό, λυτρωμένη από το παρελθόν της. Εμείς, έχουμε το δικαίωμα να ζητάμε κάτι λιγότερο απ’ αυτό;

Και για μας, και για τους Γερμανούς δημοκράτες, είναι κοινός ο αγώνας για την συντριβή του ναζισμού και την καταβολή των αποζημιώσεων: αγώνας εθνικός, ευρωπαϊκός, οικουμενικός! Όπως θα έλεγε και η Ρόζα: «σπίτι μου είναι όλος ο κόσμος, όπου υπάρχουν σύννεφα και πουλιά και δάκρυα ανθρώπων.».

Ο κ.Συγγελάκης ειναι Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

aristomenis.syngelakis@gmail.com

[1] Το υπέροχο βιβλίο του «αψηφώντας τον Χίτλερ» περιγράφει με την οπτική ενός νέου Γερμανού την αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν το Χίτλερ στην εξουσία, πώς δηλαδή ο ναζισμός έγινε κυρίαρχη ιδεολογία στη Γερμανία και πώς κατέλυσε το Σύνταγμα, κάθε έννοια δημοκρατίας και κράτους δικαίου, αλλοτριώνοντας παράλληλα τους ανθρώπους.

[2] Σύμφωνα με την γλαφυρή έκφραση της Καθηγήτριας Πέπης Ρηγοπούλου κατά την ομιλία της στο πρόσφατο εξαιρετικά επιτυχημένο συνέδριο της Βιάννου (13-15.9.2013)

[3] Με χαρά μάθαμε, μόλις, ότι το προεδρείο του Die Linke με ομόφωνη απόφασή του, επιβεβαίωσε την πάγια θέση του ότι η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να ζητεί αποζημίωση για τις καταστροφές που υπέστη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διορθώνοντας το επιπόλαιο σφάλμα του συμπροέδρου του Ρίξινγκερ. Καθόλου τυχαία, το επιστημονικό ινστιτούτο του κόμματος της Αριστεράς στη Γερμανία φέρει το όνομα «Ρόζα Λούξενμπουργκ»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ
ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Α θ ή ν α , 2 7 Α π ρ ί λ η 2 0 1 3
Η σημερινή ημέρα αποτελεί μαύρη μέρα για τον ελληνισμό. Σαν σήμερα, στις 27 Απρίλη του 1941, τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλλαν στην Αθήνα και ύψωσαν τη σβάστικα, το μισητό σύμβολο του ναζισμού στην Ακρόπολη. Κατά την περίοδο της τριπλής Κατοχής (1941-1944) ο ελληνικός λαός υπέστη τα πάνδεινα από τους κατακτητές και τους συνεργάτες τους, καταβάλλοντας το βαρύτερο ϕόρο αίματος από όλες τις χώρες: δεκάδες χιλιάδες πολιτών εκτελέστηκαν, εκατοντάδες χιλιάδες πέθαναν από την πείνα, η ελληνική οικονομία και οι υποδομές της χώρας καταστράϕηκαν ολοσχερώς, το μέλλον της χώρας μας και των επόμενων γενεών υπονομεύτηκε βίαια.
Είμαστε υπερήϕανοι για την Εθνική μας Αντίσταση και τον μοναδικής γενναιότητας αγώνα του λαού και του έθνους μας ενάντια στο ϕασισμό και το ναζισμό, που συνέβαλε καθοριστικά στη συντριβή του Άξονα και την απελευθέρωση της Ευρώπης. Ωστόσο η αναγνώριση και η δικαίωση της θυσίας της χώρας μας και του λαού μας δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς η Γερμανία δεν έχει αποδώσει τις απαράγραπτες και πλήρως τεκμηριωμένες οϕειλές της προς τη χώρα μας και συγκεκριμένα: το κατοχικό δάνειο, τις επανορθώσεις για την καταστροϕή της Εθνικής Οικονομίας και των υποδομών της χώρας, τις αποζημιώσεις προς τα θύματα και την επιστροϕή των αρχαιολογικών θησαυρών. 
Με αϕορμή λοιπόν την μαύρη αυτή επέτειο, αλλά και για την προώθηση της διεκδίκησης των γερμανικών οϕειλών προς την Ελλάδα, την Παρασκευή 26.4.2013 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας αντιστασιακών οργανώσεων έξω από τη γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα. Στη συγκέντρωση συμμετείχαν εκπρόσωποι των αντιστασιακών οργανώσεων ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, ΠΟΑΕΑ και ΠΣΑΕΑ, πολίτες και μέλη ενώσεων θυμάτων από μαρτυρικούς τόπους (Καλάβρυτα, Βιάννος, Δίστομο, Μουσιωτίτσα Ιωαννίνων κ.α.), καθώς κι εκπρόσωποι του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οϕειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.
Στη συνέχεια, αντιπροσωπεία αποτελούμενη από τον Στέλιο Ζαμάνο (ΠΣΑΕΑ), Χρήστο Τζιτζιλώνη (ΠΟΑΕΑ και Αντιπρόεδρος της FIR), Λίτσα Παπαϊωάννου (ΠΟΑΕΑ), Ιγνάτιο Αξιώτη και Αριστομένη Συγγελάκη (Εθνικό Συμβούλιο) καθώς και τον βουλευτή, καταγόμενο από το Δίστομο, Γιάννη Σταθά, συναντήθηκε με τον πρεσβευτή της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ελλάδα κ. Βόλϕανγκ Ντόλτ,στο γραϕείο του στην Πρεσβεία. Η αντιπροσωπεία ευχαρίστησε τον κ. πρέσβη για τη συνάντηση και τον ενημέρωσε για τις πάγιες θέσεις του Εθνικού Συμβουλίου στο μείζον αυτό ζήτημα. Συνοπτικά τέθηκαν υπόψη του, μεταξύ άλλων, τα εξής:
· Ο αγώνας μας και τα αιτήματά μας έχουν την καθολική υποστήριξη του ελληνικού λαού και αποσκοπούν στην απόδοση δικαιοσύνης.
· Η απόδοση των οϕειλών της Γερμανίας είναι, πρωτίστως, ζήτημα ηθικής τάξης. Θα αποτελέσει δε απόδειξη της έμπρακτης μεταμέλειας του γερμανικού κράτους για τα εγκλήματα του ναζισμού στη χώρα μας.
· Δεν διακατεχόμαστε από εχθρικά αισθήματα για τον γερμανικό λαό και ο αγώνας μας δεν στρέϕεται εναντίον του. Αντίθετα τιμούμε τον γερμανικό λαό, νιώθουμε αλληλέγγυοι μαζί του κι επιθυμούμε την ειρήνη, τη ϕιλία και τη συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, αλλά ξεκαθαρίζουμε ότι η ϕιλία και η συνεργασία των χωρών πρέπει να έχει ως θεμέλια την ειλικρίνεια, την αμοιβαιότητα, την ισότητα και την αλληλεγγύη. Για μας είναι πολύ σημαντικό ότι έχουμε την ενεργό συμπαράσταση οργανώσεων, διανοούμενων και απλών πολιτών στη Γερμανία, που, όπως κι εμείς, θεωρούν ότι τα αιτήματά μας είναι δίκαια και η ικανοποίησή τους θα βοηθήσει να κλείσει οριστικά το κεϕάλαιο του ναζισμού και να οικοδομηθούν σχέσεις μεταξύ των δύο λαών, που στηρίζονται στην αμοιβαιότητα, την ειλικρίνεια, την ισότητα και την αλληλεγγύη. Τον αγώνα μας μάλιστα υποστηρίζει η FIR (Παγκόσμια Ομοσπονδία Αντιστασιακών και Αντιϕασιστών), η οποία έχει ως έδρα της το Βερολίνο.
· Η απόδοση των οϕειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα θα στείλει ένα μήνυμα σε όλους, και κυρίως στους σύγχρονους θιασώτες του ναζισμού, ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, κανείς, στο τέλος, δεν μπορεί να αποϕύγει να πληρώσει για τα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας.
Ο κ. πρέσβης ευχαρίστησε την αντιπροσωπεία για την επίσκεψη και είπε ότι δεν είναι πράξη ευγένειας το γεγονός ότι δέχθηκε την αντιπροσωπεία μας αλλά γι’ αυτόν αποτελεί αναγκαιότητα. Στο πλαίσιο μιας ευρύτερης συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων ανέϕερε, μεταξύ άλλων και τα εξής:
Τόνισε ότι δεν μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους αυτό που έγινε στον τόπο των Ολοκαυτωμάτων. Τα όσα έγιναν π.χ. στο Δίστομο προκαλούν σε όλους, και στον ίδιο, ανείπωτη θλίψη και απορία. Υποστήριξε δε ότι πρόκειται για ένα θέμα γύρω από το οποίο διεξάγεται συζήτηση με μεγάλη ένταση στη Γερμανία και κάποτε ίσως υπάρξει απάντηση για τα αίτια που το προκάλεσαν. Τόνισε ότι δεν αποποιείται η Γερμανία την ιστορική της ευθύνη. Ιδίως η νέα γενιά δεν αμϕισβητεί ποιος ευθύνεται για τα εγκλήματα αυτά. 
Στη συνέχεια τόνισε ότι το θέμα που του θέσαμε είναι σοβαρό και αντιμετωπίζεται σοβαρά στη Γερμανία. Μας ενημέρωσε ότι παρακολούθησε με μεγάλη προσοχή τη συζήτηση που έγινε στη Βουλή των Ελλήνων, για την οποία εξέϕρασε τη θετική του αποτίμηση ως προς τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που την χαρακτήρισε. Μετέϕερε στην κυβέρνησή του την εικόνα που σχημάτισε και την πεποίθησή του ότι κατά τη διάρκεια της συζήτησης δεν έγινε προσπάθεια αναμόχλευσης αντιγερμανικών αισθημάτων.
Σύμϕωνα με τον κ. πρέσβη, η πρώτη παράμετρος του ζητήματος είναι ηθική και ιστορική. Η δεύτερη παράμετρος είναι νομική, σημείωσε όμως ότι δεν μπορεί να πει στην αντιπροσωπεία κάτι διαϕορετικό απ’ ό,τι έχει ήδη ανακοινωθεί επισήμως και έχει δημοσιοποιηθεί στα ΜΜΕ.
Ωστόσο, το (ευρύτερο) ζήτημα είναι ένα θέμα για το οποίο θέλουν να ασχοληθούν στη Γερμανία και ασχολούνται. Σημείωσε ότι πρέπει να σκεϕτόμαστε τις επόμενες γενιές γιατί ό,τι συνέβη μπορεί να ξανασυμβεί. Διαπίστωσε δε ότι ο ναζισμός δεν έχει ξεπεραστεί.
Τέλος απέδωσε σημασία στα εξής:
1.Στη γενικότερη στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ιστορία, πώς δηλαδή αντιμετωπίζει τα γεγονότα αυτά.
2.Με ποιο τρόπο μπορούμε να αποτρέψουμε να συμβεί το ίδιο στο μέλλον.
Κλείνοντας, ευχαρίστησε την αντιπροσωπεία για την επίσκεψη και τα έγγραϕα που του επέδωσε (το ψήϕισμα της συγκέντρωσης και το τελευταίο τεύχος του «Μνήμη και χρέος») και τόνισε ότι η γερμανική πρεσβεία είναι χώρος ανοιχτός για συζήτηση. 
Το ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ από κοινού με τις Ενώσεις Θυμάτων, το Δίκτυο Μαρτυρικών Δήμων και την ελληνική κοινωνία,συνεχίζει
πλέον τον αγώνα για τη διεκδίκηση των γερμανικών οϕειλών με αμείωτη ένταση. Απευθύνουμε πρόσκληση σε όλους τους δημοκράτες, εντός και εκτός Ελλάδας, να υποστηρίξουν ενεργά τον αγώνα μας και να τον κάνουν και δικό τους αγώνα.
Καλούμε την Ελληνική Κυβέρνηση να τιμήσει τη δέσμευσή της ενώπιον του ελληνικού λαού και να προχωρήσει άμεσα, χωρίς άλλη κωλυσιεργία, σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Την καλούμε, χωρίς καθυστέρηση, να απευθύνει πρόσκληση στη Γερμανία για την έναρξη διαπραγματεύσεων για το σύνολο των οϕειλών της προς την Ελλάδα.
Καλούμε τέλος τη Βουλή των Ελλήνων να προχωρήσει άμεσα στη σύσταση μόνιμης κοινοβουλευτικής επιτροπής για το ζήτημα.
Η καταβολή των οϕειλών προς τη χώρα μας, οι οποίες ούτε παραγράϕονται ούτε λησμονούνται, θα είναι η μοναδική απόδειξη της ειλικρινούς και έμπρακτης μεταμέλειας του γερμανικού κράτους για όσα δεινά προκάλεσε το Γ’ Ράιχ στη χώρα μας και αποτελεί προϋπόθεση για να κλείσει οριστικά η μαύρη βίβλος του ναζισμού.
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ – ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
distomo.blogspot.gr

Τα ονόματα των 134 συμπολιτών μας που εκτελέσθηκαν στον Καρακόλιθο στις 25-4-1944

Καρακόλιθος 25 Απριλίου 1944
  Άλλο ένα έγκλημα πολέμου που διεπράχθη από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής στις 25 Απριλίου 1944, για την εκτέλεση δηλαδή 134 αμάχων ανδρών ως αντίποινα για ενέδρα του ΕΛΑΣ στον Καρακόλιθο Βοιωτίας. Αφού υπενθυμίσουμε ότι τα αντίποινα από στρατιωτικές δυνάμεις εις βάρος αμάχων ήταν και είναι πάντοτε έγκλημα πολέμου, ας έλθουμε στα γεγονότα:
Οσοι έχουν ταξιδέψει στον παλιό δρόμο που οδηγούσε από τη Λιβαδειά στην Αράχωβα γνωρίζουν ότι η θέση Καρακόλιθος, εκτός από πολύ όμορφη, είναι και εξαιρετικά κατάλληλη για «στήσιμο ενέδρας» καθώς το στενό πέρασμα ανάμεσα στις δυο λοφοπλαγιές παρέχει την απαραίτητη κάλυψη ενώ και η διαφυγή είναι εύκολη προς το βουνό αριστερά όπως κατευθυνόμαστε από Λιβαδειά προς Αράχωβα. Ολα αυτά δεν είχαν διαφύγει από τον ΕΛΑΣ και στις 25 Απριλίου 1944 τμήμα του κτύπησε ομάδα Γερμανών αξιωματικών που κινούνταν στον επαρχιακό δρόμο με δύο αυτοκίνητα και αρκετούς μοτοσυκλετιστές ως συνοδεία.
Η επίθεση του ΕΛΑΣ ήταν αστραπιαία και αποτελεσματική.
Σύμφωνα με την Ιστορία της Αντίστασης 1940-1945, Εκδόσεις Αυλός, 9 Γερμανοί έπεσαν νεκροί, μεταξύ των οποίων ένας συνταγματάρχης και άλλοι 3 αξιωματικοί. Από την πλευρά τους οι Γερμανοί επισήμως έκαναν λόγο για 2 Γερμανούς αξιωματικούς νεκρούς από το κτύπημα. Πιθανότατα, η γερμανική άποψη για τις απώλειες είναι η αληθινή για δύο λόγους: 1. Η πασίγνωστη για τη μεθοδικότητά της γερμανική γραφειοκρατία απεδείχθη ότι κατέγραφε με ακρίβεια τα πάντα μέχρι και την τελευταία στιγμή του πολέμου και 2. Ασφαλώς οι αντάρτες του ΕΛΑΣ μετά την επίθεση δεν στάθηκαν να μετρήσουν τις εχθρικές απώλειες ώστε να έχουμε μια αξιόπιστη μαρτυρία από μέρους τους.
Αυτό πάντως λίγη σημασία έχει. Εκείνο που είναι σημαντικό και ενδιαφέρει είναι ότι αμέσως οι Γερμανοί προέβησαν σε αντίποινα και την ίδια μέρα 25 Απριλίου 1944 εξετέλεσαν 134 αμάχους άνδρες εκ των οποίων οι 110 ήταν κρατούμενοι στις φυλακές Λιβαδειάς.
Η διαταγή για τα αντίποινα δημοσιεύτηκε στο Βήμα της 2ας Μαϊου 1944.
Εκτός από του κρατούμενους στις φυλακές Λιβαδειάς υπάρχουν θύματα από το Δίστομο, το Κυριάκι και 39 Λαμιώτες. Ομως πώς βρέθηκαν οι Λαμιώτες στη Λιβαδειά; Ο Mark Mazower στο βιβλίο του «Η Ελλάδα του Χίτλερ» αναφέρει: «… Αυτό που συνέβη στη Λαμία την ημέρα του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου 1944) ήταν τυπικό γι’ αυτού του είδους τις επιχειρήσεις: ξαφνικά στρατιώτες μπλοκάρισαν ένα μέρος της πόλης και όλοι οι κάτοικοι που ήταν πάνω από 14 χρονών διατάχθηκαν να σταθούν στην κεντρική πλατεία με τα χέρια ψηλά. Αξιωματούχοι της SD ήλεγχαν τα χαρτιά τους και, με την υπόδειξη ενός μασκοφόρου Ελληνα δωσίλογου, έστειλαν πολλούς στη φυλακή. Μια εβδομάδα αργότερα 35 από αυτούς οδηγήθηκαν στη Λιβαδειά και τουφεκίστηκαν εκεί. Αλλοι σκοτώθηκαν αργότερα σε περαιτέρω αντίποινα». Αυτοί λοιπόν πρέπει να ήταν οι άτυχοι Λαμιώτες που έπεσαν στον Καρακόλιθο.
Οι άμαχοι Ελληνες που εκτελέστηκαν είναι οι εξής, σύμφωνα με τα «Κατοχικά» της Κούλας Ξηραδάκη.
Από τη Λιβαδειά
Λουκάς Ταμπάκης, Ευάγγελος Ταμπάκης 27, Γεώργιος Καραμάνης, Ευστάθιος Παντελόπουλος, Ευστάθιος Αγραφιώτης, Γεώργιος Κουτσονίκας 27, Δημήτριος Θεοδοσόπουλος 23, Μιχαήλ Αρούνης 17, Χρήστος Μανιάς 24, Αθανάσιος Μάγκας, Νικόλαος Φλώρος 20, Γεώργιος Μπότσης, Φίλιππος Ντόκος 25, Κώνσταντίνος Μακρόπουλος, Ματθαίος Μωραίτης, Μιχαήλ Φοριάρης 22, Ανάστασιος Βαλλάς, Σωτήριος Πασάς 30, Χαράλαμπος Μήτσου 35, Κωνσταντίνος Πατής 24, Κωνσταντίνος Κουτσονίκος 24, Λεονάρδος Κουντουριώτης 55, Γεώργιος Μπεχλιβανόπουλος 18, Γεώργιος Μανταζής 24, Αλέξανδρος Ξυλομελέτης 27, Ευθύμιος Ντέμος, Αθανάσιος Κουντούρης, Κωνσταντίνος Μακρής, Θεόδωρος Συμεωνίδης 42, Ανάστασιος Σακελλαρόπουλος 24, Βασίλειος Γιακουμής, Λάζαρος Ανθόπουλος, Παναγιώτης Αθανακλίδης, Ευάγγελος Χαλκιδάκης, Κωνσταντίνος Καστανίδης, Γεώργιος Ζαχαρίου, Γεώργιος Φοντόπουλος, Δημήτριος Σπάρος,Ευάγγελος Αγγελακάκης, Γεώργιος Μάτσας 22, Γρηγόριος Κωνσταντίνου, Θρασύβουλος Βάμβας, Σπύρος Πάλλας, Κοσμάς Τριάντης 40, Γεώργιος Σιγάλας,Λεωνίδας Σκληρός, Δημήτριος Μαντηλαράς, Αθανάσιος Αποστολίδης, Κωνσταντίνος Τσαουσάνης, Ιωάννης Δέδες, Νικόλαος Μελισσαράκος, Λουκάς Βασιλείου,Πέτρος Σταματάκης, Σπύρος Σιδέρης, Μιχαήλ Ζώντικας, Γεώργιος Ζυγογιάννης, Δημήτριος Καπούλας 43, Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου 29, Χρήστος Ζαρίδης 33,Γεώργιος Τσιαμάτης, Χαράλαμπος Καλύβας 18, Ιωάννης Καλύβας 29, Σίμος Χ. Λάμπρου.
Από το Δίστομο
Δημήτριος Σφουντούρης 28, Οθων Καραγιάννης 24, Ευστάθιος Σιδέρης 23, Ιωάννης Γαβρίλης 24.
Από το Κυριάκι
Θεόδωρος Λαζάρου 24, Γεώργιος Σκόντρας 27, Νικόλαος Α. Τσούρας 22, Νικόλαος Γ. Τσούρας 22, Λουκάς Κουτσίκος 23, Κωνσταντίνος Μπενέκος 21,Χαράλαμπος Κόλλιας 26, Κωνσταντίνος Βεννάς 22, Λουκάς Κότσου 26.
Από τη Λαμία
Βασίλειος Κατζάλης 34, Γεώργιος Σκούρας 32, Ευάγγελος Στάικος, Κωνσταντίνος Τραχανάς, Ευστάθιος και Γεώργιος Μουρούνης, Φλώριος Αναστασίου,Δημοσθένης Ταξιάρχης, Ευάγγελος Ζηρός, Γεώργιος Κοντρόπουλος, Γεώργιος Ευθυμιόπουλος, Βασίλειος Λέκκας 31, Γεώργιος Κούζας, Δημήτριος Κουφοκώστας 19, Γρηγόρης Παρδάλης 23, Κωνσταντίνος Γαούζος 26, Βασίλειος Μανιγιώτης, Ηλίας Σκουντεράκος, Ευστάθιος Στραγγυλάκος 38, Δημήτριος Καπετανάκης 22, Ευστάθιος Δάρδης, Αλέξανδρος Καρέτσος 30, Νικόλαος Μπαρώνος 32, Αντώνιος Κάκος 33, Ευθύμιος Μπελάκης 39, Ιωάννης Μπελάκης 22, Ευστάθιος Γιαννακόπουλος 35, Απόστολος Κοντογιώργος, Θεόδωρος Γκόλτσος, Γεώργιος Τσέλιος, Χρήστος Στοφόρος, Κομνάς Κομνάς, Ευάγγελος Κουρκουτάς 27, Λουκάς Τζίφας, Λουκάς Θανασάκος 28, Απόστολος Κουρογιάννης, Απόστολος Κουρούμπαλης.
Τα υπ’ αριθμ. 368 και 287/1945 βουλεύματα του Ελληνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου αποφαίνονται ότι υπεύθυνοι για το έγκλημα είναι ο συνταγματάρχης Χάιζελ, ο λοχαγός Βέρνερ, ο υπολοχαγός Μάαρ και ο λοχίας Γιανς. Οι ίδιοι αυτοί Γερμανοί ευθύνονται και για την πλήρη καταστροφή του Υψηλάντη Βοιωτίας στις 10 Αυγούστου 1944.

ΕΝΩΣΗ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΥ ΒΙΑΝΝΟΥ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 12 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
ΕΝΩΣΗ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΥ ΒΙΑΝΝΟΥ 
Αμιράς Βιάννου, 15.4.2013 
Μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, που αντικειμενικά συνέβαλαν στην αναζωπύρωση του εθνικού ζητήματος της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων και επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου, νιώθουμε την ανάγκη να σημειώσουμε τα εξής: 
1. Το Δ.Σ. της Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δήμου Βιάννου, της μεγαλύτερης Ένωσης Θυμάτων σε ολόκληρη τη χώρα, αναγνωρίζει ως θετική εξέλιξη τη συλλογή, ταξινόμηση και ιεράρχηση του υλικού τεκμηρίωσης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, στην οποία προέβη ειδική επιτροπή του Υπουργείου Οικονομικών. Επισημαίνουμε, ωστόσο, ότι η διαδικασία αυτή αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας και συνεπώς πανηγυρισμοί για τα αυτονόητα δεν έχουν θέση. 
2. Χαιρόμαστε που εμείς, οι απόγονοι των εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς, δεν είμαστε πλέον μόνοι στον ιστορικό αυτό αγώνα. Οι Ενώσεις Θυμάτων, το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, το Δίκτυο Μαρτυρικών Δήμων αλλά και αγωνιστές δημοκράτες στην Ελλάδα, τη Γερμανία και αλλού δώσαμε μόνοι μας, χωρίς κρατική υποστήριξη, ένα σκληρό και άνισο αγώνα για δεκαετίες. Δεν είναι ακόμη η ώρα για επιμερισμό ευθυνών. Προέχει η δημιουργία ενός πανεθνικού παλλαϊκού μετώπου για να δοθεί με ενότητα και αποφασιστικότητα, όπως αρμόζει στην Ιστορία μας, ο δύσκολος αυτός αγώνας και να φτάσουμε στη δικαίωση. 
3. Η εκ νέου ανάδειξη του μείζονος ηθικού, νομικού, πολιτικού και ιστορικού ζητήματος της διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα είναι καλοδεχούμενη αλλά δεν είναι αρκετή. Απαιτείται η ανάληψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών από την Ελληνική Κυβέρνηση, που οφείλει να θέσει επίσημα το ζήτημα στην Γερμανία, χωρίς άλλη κωλυσιεργία. Πρέπει να γίνει σε όλους κατανοητό ότι το ζήτημα της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών, παρά το γεγονός της ισχυρής νομικής τεκμηρίωσης, είναι πρωτίστως ηθικό και πολιτικό ζήτημα και ανάλογη πρέπει να είναι η στάση της Ελληνικής Πολιτείας. 
4. Σε σχέση, δε, με τα όσα εξοργιστικά είπε ο πολύς κ. Σόιμπλε, θεωρούμε ότι προσβάλλει βάναυσα τη μνήμη των θυμάτων, καθώς και το αίσθημα δικαίου κάθε καλόπιστου πολίτη και συνιστά ανάρμοστη και ανήθικη συμπεριφορά απέναντι στην Ελλάδα, που κατέβαλλε το βαρύτερο απ’ όλες τις χώρες τίμημα για τη συντριβή του ναζισμού. Με τέτοια ανιστόρητη και μισαλλόδοξη στάση ο κ. Σόιμπλε και όσοι τον καλύπτουν πλήττουν καίρια όχι μόνο το μέλλον της Ευρώπης αλλά και την ίδια την ευρωπαϊκή και δημοκρατική προοπτική της Γερμανίας και γι’ αυτό πρέπει να τιμωρηθούν από το γερμανικό λαό. 
5. Αξιώνουμε από την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα και τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να απαιτήσουν, εδώ και τώρα, την έναρξη διαπραγματεύσεων με τη Γερμανία για το σύνολο των οφειλών. Μόνο με δικαιοσύνη και αποζημίωση μπορεί να απαλυνθεί ο πόνος των οικογενειών των θυμάτων, να κλείσει οριστικά η μαύρη σελίδα του ναζισμού που ρίχνει ακόμη και σήμερα, 70 χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα της Βιάννου, βαριά τη σκιά της στις σχέσεις των δύο χωρών. 
Ο Πρόεδρος Ο Γενικός Γραμματέας 
Αριστομένης Συγγελάκης Εμμανουήλ Καρακωνσταντάκης
distomo.blogspot.gr

Ευχίδας – Ο δρομέας που έδωσε την ζωή του για να φέρει το ιερό πυρ των Δελφών στις Πλαταιές

Καλοκαίρι του 479 π.Χ. και η Μάχη των Πλαταιών μόλις έχει τελειώσει. Οι Έλληνες για μια φορά ακόμα κατάφεραν να αναχαιτίσουν τους Πέρσες εισβολείς. Οι εναπομείναντες Πέρσες παίρνουν την άγουσα για την επιστροφή αφήνοντας πίσω αφήνοντας πίσω τους ερειπωμένους Ναούς, καμένα Ιερά Άλση και κατεστραμμένους Βωμούς.
Οι Έλληνες με κοινό ψήφισμα αποφασίζουν για πενήντα χρόνια να μην τα αναστηλώσουν ώστε οι επόμενες γενιές να μην ξεχάσουν την βαρβαρότητα τους… Οι Πλαταιείς όμως πρέπει να εξαγνίσουν την Πόλη από το μίασμα που άφησαν πίσω τους οι βάρβαροι. έχουν μολύνει το πυρ που έκαιγε στον βωμό της. Το μίασμα θα φέρει κακοτυχία, λιμούς, δεινά.
Οι τελετές δεν θα έχουν αποτέλεσμα, οι Θεοί θα αποστρέψουν το προστατευτικό βλέμμα Τους από την ακάθαρτη Πόλη. Θα παραμείνει κατακτημένη και χωρίς τους βαρβάρους. Οι Πλαταιείς πολίτες θεωρούν ότι ο τόπος τους μολύνθηκε από την παρουσία των βαρβάρων εισβολέων και συμφωνούν στο ότι το άσβεστο πυρ της πόλης θα πρέπει να αντικατασταθεί με νέο από τους Δελφούς.
Οι άρχοντες της Πόλεως καλούν αμέσως μετά την μάχη τον οπλίτη-ημεροδρόμο Ευχίδα. Δεν υπάρχει ούτε σκέψη να περιμένουν έστω και μια νύκτα για ξεκούραση. Το μίασμα είναι υψίστης προτεραιότητος. Κάθε καθυστέρηση εξαγνισμού αποτελεί ανόσια πράξη και ύβρη προς τους Θεούς της Πόλεως. Το έργο αναλαμβάνει ο οπλίτης ημεροδρόμος Ευχίδας, ο οποίος καλείται να πάει τρέχοντας μέχρι τους Δελφούς και να επιστρέψει φέρνοντας καθαρή καινούργια φωτιά, που θα την πάρει από το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Ο Ευχίδας ήταν πολεμιστής στην μάχη των Πλαταιών, περίφημος για την ταχύτητά του στο τρέξιμο Ο Ευχίδας πρέπει να πάει στους Δελφούς και να φέρει εξαγνισμένο πυρ από τον Ναό του Απόλλωνος και να γυρίσει πίσω. Τρέχοντας, πρέπει να καλύψει μία απόσταση 1000 σταδίων, ισοδύναμη με 200 χιλιόμετρα μέσα από χαράδρες, στενά μονοπάτια, άλση και βουνά.
Η απόσταση είναι τεράστια, η κόπωση από την μάχη μεγάλη. Όμως είναι ο ημεροδρόμος της Πόλεως των Πλαταιών. Η φυσική του αντοχή σε μεγάλες αποστάσεις είναι μεγαλύτερη των συμπατριωτών του. Η αποστολή του Ιερή.
Ο Ευχίδας ξεκινά και περνώντας δάση, βουνά και ρεματιές, φτάνει στον προορισμό του, θα εξαγνιστεί στην Κασταλία Πηγή, θα φορέσει δάφνινο στεφάνι, θα πάρει το Ιερό Πυρ και θα επιστρέψει σε 24 ώρες στις Πλαταιές για να το παραδώσει.
Όταν άναψε το πυρ στον βωμό που είχε στηθεί για τον εορτασμό της νίκης στη μάχη, ασπάσθηκε τους συμπολεμιστές του και απεβίωσε.
Οι Πλαταιείς τον ενταφίασαν στο ιερό της Ευκλείας Αρτέμιδας, χαράζοντας επάνω στον τάφο του, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το επίγραμμα: «Ευχίδας Πυθώδε τρέξας ήλθοε τώδ’ αυθημερόν» (Πλουτάρχου Αριστείδης, 20)
Ο ηρωικός ημεροδρόμος έτρεξε σύμφωνα με τις μαρτυρίες, περίπου 1.000 στάδια (δηλαδή περίπου 200 χιλιόμετρα!! Σήμερα, έχει θεσπισθεί και ο Ευχίδειος Άθλος, ιστορικός αγώνας υπεραποστάσεων, με πολύχρονη παρουσία στα αθλητικά δρώμενα της χώρας μας

Ιτέα : Εκδήλωση για την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς του Δήμου Δελφών

Εκδήλωση με θέμα «ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΔΕΛΦΩΝ», πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ στο Κυριακοπούλειο Ιτέας. Παραβρέθηκαν αρκετά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης (Λαϊνη, Μπακολουκά, κ.α.).

Στην εν λόγω εκδήλωση-παρουσίαση, παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα μιας πεντάμηνης εργασίας στην οποία συμμετείχαν αρκετές κοπέλες, που εργάστηκαν μέσω ενός προγράμματος κοινωφελούς εργασίας.

Σημαντικό και αρκετά πολύτιμο είναι το έργο που παρήγαγαν και που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές καθώς, κατά την διάρκεια του, ταυτοποιήθηκαν και αρχειοθετήθηκαν χιλιάδες παλιά, ιστορικά καθώς και ληξιαρχικά έγγραφα, όλων των περιοχών του Δήμου Δελφών.

Με τον τρόπο αυτό αναδείχθηκε και καταγράφηκε ο πολιτισμός αρκετών περιοχών, αποτυπώθηκαν ανεκτίμητες διηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μας, ψηφιοποιήθηκαν αρκετά στοιχεία, δημοσιοποιήθηκε και εκτιμήθηκε το έργο κάποιων ιστορικών της περιοχής μας και γενικότερα παρουσιάστηκαν στοιχεία μεγάλης ιστορικής αξίας για την πολιτισμική ανάδειξη του Δήμιου Δελφών.

Η παρουσία προσφύγων στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Δελφών, έπειτα από την Μικρασιατική καταστροφή και η προσπάθεια ενσωμάτωσής τους στην εδώ τοπική κοινωνία, αποτέλεσαν το θέμα εκτενούς μελέτης για την ομάδα που ασχολήθηκε με το ζήτημα αυτό. Καταγράφηκαν αρκετά στοιχεία για την παρουσία των προσφύγων στο κάθε τόπο ξεχωριστά, ενώ έγινε ιδιαίτερη αναφορά στις δουλειές που ανέλαβαν, όπως και στις συνθήκες διαβίωσης τους που σε πολλές περιπτώσεις, ήταν  άθλιες.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την ομάδα εργασίας των παιδιών αυτών, που  ανέφεραν και το όνομα μου κατά την παρουσίαση του έργου τους, μετά την αποστολή και δικών μου ιστορικών αρχείων για τον σκοπό αυτό.