Ο ποταμός Έρκυνα στην Λιβαδειά. Γκραβούρα από Γαλλικό ταξιδιωτικό περιοδικό του 1896.

Γράφει ο 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΤΣΑΝΤΑΡΑΣ

ΔΗΜΑΡΧΟΣ

ΔΙΣΤΟΜΟΥ ΑΡΑΧΩΒΑΣ ΑΝΤΙΚΥΡΑΣ

Το θέμα της διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα είναι μια θλιβερή ιστορία. Συχνά-πυκνά έρχεται τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο δημιουργείται κάποιος θόρυβος που γρήγορα καταλαγιάζει, χωρίς να γίνεται επί της ουσίας κάτι ουσιαστικό απ’ την πλευρά της Ελληνικής Πολιτείας. 

Θα σταθώ σε τρεις χρονολογίες ορόσημο, οι οποίες ήταν ισχυρό όπλο στην φαρέτρα της Ελληνικής πλευράς για την θετική έκβαση του αγώνα καταβολής των αποζημιώσεων. Το 1946 στο Παρίσι, η Διασυμμαχική Επιτροπή 19 χωρών της Ευρώπης καταλόγισε να πληρώσει η Γερμανία για τις καταστροφές στην οικονομία της Ελλάδας, 7.100 δις. δολ. αγοραστικής αξίας 1938, (η Ελλάδα είχε τότε ζητήσει 14.500 δις. δολ.). Σημερινή αξία, άνευ τόκων, 108 δις. Το 1953 στο Λονδίνο στην συμμαχική συνδιάσκεψη ειρήνης, η Γερμανία δεσμεύτηκε ότι θα αποζημιώσει την Ελλάδα, όταν υπογραφεί η τελική συνθήκη ειρήνης. Η συνθήκη αυτή υπεγράφη στην Μόσχα το 1990 αφού γκρεμίστηκε το «τείχος του αίσχους» και συνενώθηκαν η ανατολική και η δυτική Γερμανία. Τότε η Γερμανία ζήτησε ένα να της δοθεί περιθώριο 5 χρόνων για να αρχίσει να καταβάλει τις αποζημιώσεις. Βεβαίως το Ελληνικό Δημόσιο ουδέποτε επίσημα ασχολήθηκε με το θέμα αυτό, αν εξαιρέσουμε το 1995 τη ρηματική δήλωση περί διεκδίκησης του τότε υπουργού εξωτερικών και νυν Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Παπούλια. 

Ο δικαστικός αγώνας διεκδίκησης αποζημιώσεων για την Σφαγή του Διστόμου, ξεκίνησε το 1997 με πρωτοβουλία του Γιάννη Σταμούλη Δικηγόρου και τότε Νομάρχη Βοιωτίας, μαζί με τους συνδημότες μου Διστομίτες. Το Πρωτοδικείο Λιβαδειάς είχε επιδικάσει ως αποζημίωση από την Γερμανία το ποσό των 28 δις. ευρώ. Μετά είχαμε την ιστορική απόφαση του Αρείου Πάγου (11/2000) η οποία επικύρωσε την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς και όριζε ότι για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των Διστομιτών μπορούσαν να προχωρήσουν σε εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας στην Ελλάδα. Τότε η Γερμανία προσέφυγε εκ νέου στα ελληνικά δικαστήρια και κατάφερε να κερδίσει στον Άρειο Πάγο την απόφαση με την οποία ήταν αναγκαία και η συγκατάθεση του υπουργού Δικαιοσύνης για να προωθηθούν οι γερμανικές αποζημιώσεις στους δικαιούχους. Μια υπογραφή, όπως όλοι μας γνωρίζουμε, που δεν έβαλε κανένας υπουργός Δικαιοσύνης. Για την ιστορία αναφέρω ότι την σχετική εισήγηση -που έβαζε ταφόπλακα στο θέμα των αποζημιώσεων- ήταν του αντιεισαγγελέα του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δ. Κατσιρέα.

Οι Διστομίτες όμως δεν παραιτήθηκαν του αγώνα κάνοντας προσφυγή στη δικαιοσύνη άλλων κρατών μελών της Ε.Ε. όπου δεν χρειάζεται η έγκριση του υπουργού Δικαιοσύνης για να γίνουν οι κατασχέσεις. Έτσι προσέφυγαν στο Εφετείο της Φλωρεντίας που έκρινε ότι πρέπει να εκτελεστεί η απόφαση του Αρείου Πάγου (11/2000). Φτάσαμε στην Χάγη με την αντιδικία Γερμανίας κατά Ιταλίας. Θυμίζω ότι η απόφαση Νο 6 του 2002 του ανώτατου δικαστηρίου στην Ελλάδα παρέπεμψε το θέμα να εκδικάζεται στην Χάγη και έδωσε το δικαίωμα ετεροδικίας-ασυλίας στην Γερμανία. 

Είχαμε ως Δήμος αποστείλει επιστολή προς τον Πρόεδρο της Βουλής και τους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου ζητώντας να συζητήσουν το θέμα στην βουλή. Πρόσφατα βουλευτές μεταξύ των οποίων και ο Διστομίτης Βουλευτής έφεραν το θέμα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτης δεσμεύτηκε ότι θα ενημερώσει τον πρωθυπουργό και θα φέρει το θέμα στο Υπουργικό Συμβούλιο. Τώρα γνωρίζουμε ότι με εντολή του κ.Πρωθυπουργού συγκεντρώθηκαν στο λογιστήριο του κράτους τα στοιχεία που αφορούν συνολικά το θέμα των αποζημιώσεων κατοχικό δάνειο, καταστροφές, σφαγές κ.λ.π. Βεβαίως και χαιρετίζουμε την εξέλιξη αυτή καθώς και τις δημόσιες δηλώσεις των Υπουργών της κυβέρνησης, αλλά κρατάμε και κάποιες επιφυλάξεις μετά απ’ την διαδρομή που είχε η υπόθεση των αποζημιώσεων της Σφαγής του Διστόμου. Θυμίζω δε, ότι το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των οφειλών έχει καταγράψει επακριβώς τι οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα κι έχει ενημερώσει την Επιτροπή Εξωτερικών υποθέσεων της Βουλής καταθέτοντας αναλυτικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η οφειλή ανέρχεται στο ποσό των 160 δις ευρώ. 

Μέχρι πρόσφατα και πριν τις τελευταίες επερωτήσεις στη βουλή, κόμματα και βουλευτές, να παρουσίαζαν, όψιμο, ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο ζήτημα και να ζητούσαν παρεμβάσεις, συζητήσεις στη Βουλή, τοποθετήσεις, διεκδικήσεις, όταν, η πλειοψηφία τους, μάλλον αδιαφορούσε, όλο, το προηγούμενο διάστημα.

Σήμερα απαιτείται ουσία η κυβέρνηση, τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, οι πολιτικοί αρχηγοί και οι βουλευτές οφείλουν να ξεκαθαρίσουν, επιτέλους, τη θέση τους και να προσδιορίσουν σαφώς και χωρίς φοβικά σύνδρομα τη στάση τους, μετά και την ολοκλήρωση της έρευνας της ορισθείσας Επιτροπής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και τη σύνταξη του πορίσματός της.

Να αναλάβουν συγκεκριμένες, απτές, πρωτοβουλίες, με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα για να διεκδικήσουν αυτά που η χώρα και οι πολίτες της δικαιούνται.

Οι πολίτες και ειδικά όσοι προέρχονται από περιοχές που έζησαν στο πετσί τους τη ναζιστική θηριωδία, όπως είναι οι μαρτυρικές πόλεις και χωριά μας, δεν ξεχνούν, δεν λησμονούν, αλλά ζητούν δικαίωση.

Εμείς Διστομίτες και Δημοτική Αρχή δεν θα σταματήσουμε τον αγώνα, όσο κι αν η απόφαση (02/2012) της Χάγης είχε πολιτική χροιά. Είμαστε εδώ για να τροφοδοτούμε, να στηρίζουμε με ζωντανές αναμνήσεις ,στοιχεία, δύναμη κάθε προσπάθεια για διεκδίκηση των εύλογων, δίκαιων και πλήρων, ηθικών και υλικών, αποζημιώσεων για τις καταστροφές που υπέστησαν, και οι άλλες μαρτυρικές πόλεις και χωριά μας ,90 τον αριθμό, σε ανθρώπους, υποδομές και περιουσίες, κατά τη διάρκεια της κατοχής, από τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής, μέχρι την τελική δικαίωση. Το απαιτεί το καθήκον προς την Πατρίδα και ιδιαίτερα προς αυτούς που εκτελέστηκαν – σφαγιάστηκαν.

Σε άρθρο που διαβάζουμε στην εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ τον Φεβρουάριο του 1937, μαθαίνουμε για μία Αραχωβίτισσα οργανοπαίκτρια την Τσιμπιρού, όπου έπαιζε ένα παραδοσιακό όργανο που δεν το συναντάμε στην Αράχωβα ….. την λύρα. Η Τσιμπιρού θα πρέπει να ζούσε και να έπαιζε την λύρα της στην Αράχωβα τον 19ο αιώνα, -(μια δύσκολη και με πολλά ταμπού εποχή για τις γυναίκες)- αφού την θυμούνται οι γέροι και οι γερόντισσες του χωριού την εποχή εκείνη.

Το παραπάνω δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ στις 1 Φεβρουαρίου του 1937.

Στις 10 Απριλίου 1943, στις 9 το πρωί, Ιταλική φάλαγγα κινήθηκε με κατεύθυνση την Βουνιχώρα. 

Βιβλικές σκηνές, αλαλαγμού και τρόμου, εκτυλίχθησαν στο χωριό. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά τράπηκαν σε άτακτη φυγή, παίρνοντας μαζί τους ό,τι πολυτιμότερο μπορούσε να κουβαλήσει ο καθένας, της τελευταίας στιγμής, στην προσπάθειά του να διασωθεί. 

Μερικοί αργοπορημένοι και κάποιοι ανήμποροι γέροντες, που έμειναν οικειοθελώς στο χωριό, συνελήφθησαν απ’ τους Ιταλούς, οι οποίοι τους έστησαν μπροστά στη μάντρα του Σκαρτσίνη.

Πέντε Βουνιχωριώτισες θανατώθηκαν απ’ τους Ιταλούς, επί τόπου μέσα στις αυλές των σπιτιών τους, όταν προσπάθησαν να αποτρέψουν τους κατακτητές, στο να προβούν στην πυρπόληση της περιουσίας τους. 

Είκοσι οκτώ ακόμα χωριανοί, μεταξύ αυτών ο υπέργηρος Λουκάς Γκιούλος και ο ανάπηρος, ήρωας του Ελληνοϊταλικού πολέμου Ηλίας Κατσακούλας με κομμένα τα δυο του πόδια, στήθηκαν απροκάλυπτα μπροστά στις κάνες των Ιταλικών πολυβόλων. 

Ο αγέρωχος ήρωας Ηλίας Κατσακούλας, περιφρονώντας το θάνατο, πρόλαβε να φωνάξει προς τους Ιταλούς, πριν τους θερίσουν οι φονικές ριπές των πολυβόλων, «Χτυπάτε δειλοί, το δείξατε ποιοι είσαστε στην Αλβανία. Ζήτω η Αθάνατη Ελλάδα!» Φράση, για την οποίαν, εξαγριώθηκε ο Ιταλός αξιωματικός και του έκοψε τη γλώσσα.

Το γεγονός αυτό, έγινε γνωστό σε μας, απ’ τους δύο διασωθέντες της εκτέλεσης γέροντες, τον Ιωάννη Αναγνωστόπουλο ή Κακαλίνη και τον Γεώργιο Γκούλτα ή Σκαρτσίνη, οι οποίοι διασώθηκαν τραυματισμένοι και επέζησαν της ομαδικής εκτέλεσης, παρά την προσπάθεια του Ιταλού αξιωματικού, να τους αποτελειώσει με την χαριστική βολή. 

Οι υπόλοιποι, πέρασαν στην αιωνιότητα, ποτίζοντας το δέντρο της ελευθερίας και μ’άλλο αίμα ελληνικό. 

Η μανία των κατακτητών δεν κατευνάστηκε από το αίμα των αδικοχαμένων Βουνιχωριτών, παρέδωσαν τα κτίσματα στην αδηφάγο μανία της φωτιάς, καταστρέφοντας ολοσχερώς το χωριό, αφού πρώτα επιδόθηκαν σε λεηλασία. 

Από τα 207 σπίτια του χωριού, τα 175 κάηκαν ολοσχερώς και τα 5 μερικώς.

Σκηνές από την αποκάλυψη του Ιωάννη εκτυλίχθηκαν στην Βουνιχώρα. Η σκιά του θανάτου απλώθηκε πάνω απ’ το χωριό, αναμείχθηκε με τους μαύρους καπνούς που έβγαιναν απ’ τα πυρπολημένα σπίτια και ενώθηκε με τους θρήνους των γυναικών και των συγγενών των θυμάτων, που έσπευσαν στο τόπο της θυσίας κι άρχισαν το μοιρολόγι. 

Από ένα τεράστιο σωρό, με αιματοκυλισμένα και ακρωτηριασμένα ανθρώπινα σώματα, όπου το αίμα των Βουνιχωριτών είχε ζυμωθεί με το χώμα της πατρώας γης, κλήθηκαν οι πρώτοι συγχωριανοί, που πλησίασαν τον τόπο της θυσίας, να αναγνωρίσουν τους δικούς τους, ανάμεσα στα άμορφα κι άψυχα σώματα, και να διασώσουν τους δυο τραυματισμένους γέροντες. 

Το ολοκαύτωμα της Βουνιχώρας, του 1943, με την ολοσχερή καταστροφή του χωριού και τους 31 νεκρούς, που θυσιάστηκαν στον τοίχο του Σκαρτσίνη, δίχως να δειλιάσουν, δίχως να εκλιπαρούν τους κατακτητές, πρέπει να αποτελεί σήμερα, αφύπνιση εθνικής ιστορικής μνήμης, ως σύγχρονο αίτημα αυτοσυντήρησης του Ελληνισμού, και της ανάγκης επαναπροσδιορισμού της συλλογικής ταυτότητας του λαού μας.

Ενός λαού, που παρ’ όλο που ήδη ζει δύσκολες μέρες, και περιμένει ακόμα δυσκολότερες, δεν φοβάται τίποτα. 

Είθε οι ηρωικοί πεσόντες της Βουνιχώρας, να μας δείξουν τον δρόμο, για να πολεμήσουμε κι εμείς, με τον δικό μας τρόπο, ενάντια στον νέο εισβολέα, που διεξάγει σήμερα τον πόλεμο, με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου. Έναν πόλεμο που πλήττει ολόκληρη την κοινωνία μας…, με λάφυρα τα κοινωνικά κεκτημένα, τα δημοκρατικά δικαιώματα και σε τελική ανάλυση, την δυνατότητα, για μια αξιοπρεπή ανθρώπινη ζωή. 

(απόσπασμα από το χρονικό της ημέρας του Ευθ. Ταλάντη)

Οι καυτοί διάλογοι του Ανδρέα Παπανδρέου με την Μάργκαρετ Θάτσερ

Είναι πολύ ωραίες οι περιγραφές της σχέσης του Ανδρέα Παπανδρέου με τη Θάτσερ. Ο Ανδρέας αποτελούσε για εκείνη τη συμπύκνωση σε ένα πρόσωπο όλων των ιδιοτήτων που απεχθανόταν και καταδίκαζε στη ζωή της. Την εκνεύριζε όχι μόνον η πολιτική του συμπεριφορά αλλά και η προσωπική του. Τον θεωρούσε μαρξιστή, αμφιβόλου πολιτικής και προσωπικής ηθικής και εν πάση περιπτώσει ουδεμία σχέση έχοντα με τη βρετανική αντίληψη περί ανθρωπίνων σχέσεων. Σε κάποια ευρωπαϊκή σύνοδο η Θάτσερ είχε εκνευριστεί από τη συζήτηση και, θέλοντας να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση που δεν τη συνέφερε, στράφηκε προς τον Ανδρέα Παπανδρέου. «“Ανδρέα,μην ετοιμάζεσαι να χρησιμοποιήσεις αυτό το μαγνητόφωνο.Σε έχω δει να μαγνητοφωνείς τις συνεδριάσεις,αλλάεδώ είμαστε μόνοι μας με τους υπουργούς Εξωτερικών και οι συζητήσεις είναι απόρρητες”.

“Ποιο μαγνητόφωνο; ” είπε ο Παπανδρέου κατάπληκτος. “Αυτό που έχεις σ΄ αυτό το δερμάτινο τσαντάκι που παίρνεις πάντα μαζί σου” του είπε η Θάτσερ, δείχνοντας μπροστά στο πιάτο του Παπανδρέου ένα δερμάτινο τσαντάκι το οποίο περιείχε δύο πίπες, όργανα καθαρισμού και μια ποσότητα καπνού.O Ανδρέας άνοιξε το τσαντάκι,έδειξε το περιεχόμενο εις τη μαινόμενη Θάτσερ και της είπε:“Μάργκαρετ, δεν είναι αυτό μαγνητόφωνο και επιπλέον μπορώ να σεδιαβεβαιώσω ότι τα έχω αγοράσει στο Λονδίνο και οι πίπες και το τσαντάκι και ο καπνός είναι Dunhill”». 

Μια φορά η Θάτσερ για να απαξιώσει τον Ανδρέα κατά τη διάρκεια της βρετανικής προεδρίας είχε επισκεφθεί αυτοπροσώπως τις οκτώ πρωτεύουσες, όλες δηλαδή τις υπόλοιπες χώρες εκτός της Αθήνας. Ο Ανδρέας έγινε «Τούρκος» και αποφάσισε να κάνει ειδική συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο για να καταγγείλει τη συμπεριφορά της. Η Θάτσερ άλλαξε γνώμη και για να τα μπαλώσει τον κάλεσε προσωπικά σε μπρέκφαστ στην πρωθυπουργική κατοικία, τη γνωστή «10 Ντάουνινγκ Στριτ». Η ώρα περνούσε και ο Ανδρέας αργούσε να φανεί. Ο Πάγκαλος ξύπνησε τον σύμβουλό του Μαχαιρίτσα ρωτώντας τον πού είναι ο πρόεδρος. «Στον τρίτο όροφο» του απάντησε αυτός. Πράγματι, ο Ανδρέας βρέθηκε και στις αιτιάσεις του Πάγκαλου απάντησε: «Εγώ την περίμενα έξι μήνες, ας περιμένει κι αυτή ένα τέταρτο».

Το γράμμα που έστειλε η Θάτσερ στον Παπανδρέου (σύμφωνα με τοhttp://www.margaretthatcher.org):

«Dear [ Andreas Papandreou] Prime Minister,

I very much admired your tremendous resolve in chairing the Rhodes European Council, even though you are still recovering from your operation. It was a remarkable personal effort, which earned you the respect of all your colleagues. I think the meeting succeeded in carrying forward our work in several important areas and I am most grateful for your own great contribution to that, as well as your Ministerial colleagues who have chaired the various Councils during the Greek Presidency.

May I also thank you for your very kind hospitality in Rhodes and for the excellent arrangements made for us. The transformation of the castle was truly remarkable—and thank you also for the very fine model ship. I should be grateful if you would pass on my thanks to all those responsible for the arrangements.

I hope you will now take some rest and look after yourself.

With every good wish. Warm regards Yours sincerely Margaret Thatcher.»

Η Ελλάδα αποχαιρετά σημερα μια απο τις σημαντικότερες προσωπικοτητες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Ο Νίκος Παππάς ήταν ένας από τους πρωτεργάτες στο Κίνημα του Ναυτικού το οποίο εκδηλώθηκε τον Μάιο του 1973 και αποτέλεσε τη σημαντικότερη αντίσταση κατά της χούντας ως τότε. Το Κίνημα οργανώθηκε με σκοπό την απελευθέρωση της Ελλάδας και συμμετείχαν εκτός από αξιωματικούς του Πολεμικού ναυτικού και αξιωματικοί από την Αεροπορία και τον στρατό.

Στην κηδεία του στο Α΄ Νεκροταφειο Αθηνών που έγινε με τιμές εν ενεργεία υπουργού, οι πολίτες που πήγαν να πουν το ύστατο χαίρε ήταν εκατοντάδες.

Συγκινητικές στιγμές εκτυλίχθηκαν στο αντιτορπιλικό «Βέλος», όπου αποδόθηκαν τιμές στον θρυλικό ναύαρχο.

Η ζωή του κυβερνήτη του θρυλικού αντιτορπιλικού «Βέλος»

Γεννημένος το 1930, ο Νίκος Παππάς ήταν ένας από τους πρωτεργάτες στο Κίνημα του Ναυτικού το οποίο εκδηλώθηκε τον Μάιο του 1973 και αποτέλεσε τη σημαντικότερη αντίσταση κατά της χούντας ως τότε. Το Κίνημα οργανώθηκε με σκοπό την απελευθέρωση της Ελλάδας και συμμετείχαν εκτός από αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού και αξιωματικοί από την Αεροπορία και τον Στρατό.

Ο ίδιος ήταν κυβερνήτης στο αντιτορπιλικό «Βέλος» και ενώ το Κίνημα είχε ήδη προδοθεί, αποφάσισε να αποχωρήσει από την άσκηση του ΝΑΤΟ, στην οποία συμμετείχε, και να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ιταλία.

Εκεί, αγκυροβόλησε περίπου 3,5 ναυτικά μίλια ανοικτά των ακτών του Fiumicino και κατάφερε να ανανεώσει την αντίσταση δημιουργώντας αίσθηση στο εξωτερικό, κάνοντας την ανταρσία του αντιτορπιλικού, πρωτοσέλιδο σε όλο τον πλανήτη.

Τρεις σημαιοφόροι αποβιβάστηκαν στην ακτή με τη βοήθεια φαλαινοθηρικού και κατευθύνθηκαν στο αεροδρόμιο του Fiumicino. Από εκεί κάλεσαν όλα τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων ενημερώνοντας για την κατάσταση στην Ελλάδα. Η πράξη προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον για την κατάσταση στην Ελλάδα. Ο καπετάνιος, έξι αξιωματικοί και είκοσι πέντε υπαξιωματικοί παρέμειναν στο εξωτερικό ως πολιτικοί πρόσφυγες.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, του έγιναν πολλές προτάσεις για να λάβει μέρος σε κομματικούς σχηματισμούς και να αναλάβει κυβερνητικές θέσεις λόγω της τεράστιας φήμης που είχε αποκτήσει, όμως ο ίδιος δεν δεχόταν γιατί όπως έλεγε δεν έπρεπε «να λάβει κομματικά χαρακτηριστικά μια προσπάθεια που αποσκοπούσε μόνο στην επαναφορά της Δημοκρατίας για όλους τους Έλληνες».

Παρόλα αυτά, εξαίρεση αποτέλεσε η συμμετοχή του στην κυβέρνηση Ζολώτα της οποίας διατέλεσε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από τις 23 Νοεμβρίου του 1989 μέχρι τις 11 Απριλίου του 1990.

Για την αντιστασιακή του δράση και τους αγώνες που έδωσε για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, τιμήθηκε με τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΝ, ενώ τιμήθηκε και από την Πολιτεία στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κύμη, όπου και θα γίνει η κηδεία του την Τρίτη.

Το αντιτορπιλικό Βέλος λειτουργεί σήμερα ως ναυτικό μουσείο, αγκυροβολημένο στο Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης στον Φαληρικό Κόλπο στην Αθήνα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ΄Ενωση Γυναικών Φωκίδας διοργανώνει εκδήλωση Μνήμης για την ηρωϊκή μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, Στρατηγό Μακρυγιάννη. 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 14 Απριλίου, ημέρα Κυριακή και ώρα 11 π.μ. στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής. 

Ομιλητές θα είναι: 

– Η Κα Πριοβόλου Στέλλα, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, Δ/ντρια Μεταπτυχιακών Σπουδών του Τμήματος Ιταλικής Φιλολογίας, με θέμα: «Ο άνθρωπος λογοτέχνης και διδάσκαλος Στρατηγός Μακρυγιάννης». 

– Ο Κος Σταθακόπουλος Δημήτριος, Δικηγόρος, Διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου, Μουσικολόγος, με θέμα: «Ο Μακρυγιάννης υπό το πρίσμα της Ιστορικής Λαογραφίας».

Λαμπρινή Κουφάκη, 

Πρόεδρος 

Ε-mail: Koufakilambrini@yahoo.com

Έγινε μόλις χθες (2 Απριλίου 2013) και μέσα σε λιγότερο ένα 24ωρο απέκτησε πάνω από 1000 μέλη! Ορχομένιοι απανταχού των social media … ποστάρουν λέξεις και φράσεις που θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν σ` ένα λεξικό (!!!), όλα όσα προσδιορίζουν την ντοπιολαλιά μας, μαζί με τα απίστευτα σχόλια που τις συνοδεύουν! Γελάσαμε ήδη με πολλά από αυτά που διαβάσαμε, θυμηθήκαμε πολλά από εκείνα που ίσως δεν χρησιμοποιούμε πια στο λεξιλόγιο μας, μα πάνω απ` όλα … ξαναενωθήκαμε κάτω από την κοινή μας ρίζα, την κοινή μας γλώσσα! Ανακαλύψτε και εσείς την ομάδα που τόσο εύστοχα εμπνεύστηκαν η Μένια Κούκου και ο Νίκος Καϊλης πληκτρολογώντας..

http://www.facebook.com/groups/473893332682610

πηγή : http://orchomenos-press.blogspot.gr