Στην εφημερίδα ΣΚΡΙΠ στις 17/1/1911 διαβάζουμε το παρακάτω άρθρο σε ανταπόκριση από την Λιβαδειά με τα πρώτα βήματα για τον ηλεκτροφωτισμό της πόλης.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ 

Ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκoς, (1912– 2004), το κανονικό του όνομα ήταν Γεώργιος και όταν χειροτονήθηκε το έκανε Γερμανός, γνωστός τον καιρό της Εθνικής Αντίστασης ως «Πάπα-Ανυπόμονος» ήταν ένας από τους πιο ονομαστούς ιερείς που πήρανε μέρος στην Αντίσταση….

Για την προσωπικότητα του αείμνηστου Αρχιμ. Γερμανού Κ. Δημάκου και για την προσφορά του στον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα 1941-44, έχουν ειπωθεί και γραφεί πολλά. Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και μέσα από το βιβλίο: «ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ, ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ», παρουσιάζονται στη συνέχεια μερικά μικρά αποσπάσματα από την δράση του, που έχουν σχέση με την περιοχή της Αμφίκλειας, όπως τα έχει περιγράψει ο ίδιος. 

Δ. Καλπύρης 

Αμφίκλεια 

από Polydrosos Parnassou

Εκδηλώσεις Μνήμης

για τον ερχομό των Μικρασιατών στη Φωκίδα

20 – 21 Οκτωβρίου 2012 

στο Κυριακοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Ιτέας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος Μικρασιατών Ιτέας Φωκίδας με την υποστήριξη

της Δημοτικής Ενότητας Ιτέας του Δήμου Δελφών 

σας προσκαλεί στις διήμερες εκδηλώσεις, 

20 – 21 Οκτωβρίου 2012

στο Κυριακοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Ιτέας 

στη Μνήμη της Άφιξης των Ελλήνων της Μικράς Ασίας στη Φωκίδα.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Πρόγραμμα

Σάββατο 20/10/12, ώρα 7 μ.μ.

* Παρουσίαση σπάνιων καρτ ποστάλ της πρωτοπολιτείας της Ανατολής, της Σμύρνης

* Προβολή Video

Το θέμα θ’ αναπτύξει ο συλλέκτης του υλικού κος Λουκάς Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρος του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Νέας Ιωνίας

Κυριακή 21/10/12

9:30 π.μ.

* Επιμνημόσυνη δέηση στον Ιερό Ναό «Μεταμόρφωση του Σωτήρος» εις μνήμην των εκλιπόντων προγόνων των Μικρασιατών.

7:00 μ.μ.

* Προβολή της κινηματογραφικής ταινίας «Δύο φορές ξένος»

Θα προλογίσει ο κος Αγαπητός Γεώργιος, Καθηγητής Φιλόλογος

* Παραδοσιακή Σμυρνέϊκη Ορχήστρα

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο http://viotia.blogspot.gr/

Σήμερα όλοι έχουμε πιεί καφέ στη μεγάλη καφετέρια του “Ελικώνα” στην κεντρική πλατεία της Λιβαδειάς. Το κτήριο αυτό λειτούργησε ως ξενοδοχείο απο τα τέλη του 19ου αιώνα(και για πάρα πολλά χρόνια), όπου και το δημοσίευμα – ανακοίνωση που θα διαβάσετε παρακάτω.

Το παραπάνω δημοσίευμα είναι από την εφημερίδα ΤΟ ΑΣΤΥ στις 21 Μαΐου του 1898.

Το παραπάνω δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΑΣΤΥ στις 27/8/ 1896.

…………..ΑΠΟ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΚΕΙΜΗΛΙΑ………

Μία επιστολή του Αθανασίου Διάκου προς τους προύχοντες της Λιβαδειάς.

«Των ευγενεστάτον αρχώντων Ληβαδιάς -Πρσκηνιτός

Εις Ληβαδιάν.

Την ευγένιάν σας προσκηνό. Σας ηδοποιώ ότη μας προφτά-

σουν 80 οκάδες παρούτη και σήμερις εστείλαμεν τα άσπρα δια 

να μας τιν φέρουν. Δια τούτο από αφτού την ίδια όρα όπου λά-

βετε το γράμα μου να φορτώσετε διό φορτόματα βόληα και με

σίγουρον άνθρωπον να μας στείλετε εις Πατρατχήκη και αφτού

μην αμελήτε για τζεπχανέν. Κάμετε κάθε λογίς τρόπους οπού να

μην κόβεται ο τζαπχανές. Επί τούτις να βάλετε σφήξην χώρα και 

χωριά όπου να μας ξεκηνίσετε ανθρόπους αρκετούς, ότι εδώ δεν έμεινε κανένας. Έφιγαν πίσο. Τόρα άλλη δουλειά δεν σας έμεινε:

μόνο αφτή η φροντήδα τον ανθρόπον και του τζεχανέ. Εμείς ξε-

κηνίσαμεν δια Πατρατζήκη και με τιν δίναμην του Θεού άβριω 

Τρίτη το βαρούμεν. Κατά το παρόν νέοαπό κανένα μέρος δεν έχω-

με οπο΄θ να σας γράψω: ταύτα μένο. Αθανάσις διάκος. -(τ.σ.)

(1)821 -απρίλις 11 -αλαμάνα χάνι»

Αριστερά της χρονολογίας έχει το υστερόγραφο: «στείλτε μαζή

με τα μολήβια και 600 κόλες χαρτή δια να δέσουμε φουσέκια. Στεί-

λτε μας κάποσι μελάνι ξερί».

πηγη : Κύσσελη Πάνορμος Φωκίδας

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

7:30 μ.μ.

αιθουσα τελετών ΔΣΑ , Ακαδημίας 60

Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΘΗΝΩΝ συνδιοργανώνει με τον ΔΣΑ εκδήλωση μνήμης για τα 90 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή. Η Χορωδία σε διδασκαλία και Διεύθυνση του Δικηγόρου -Καθηγητή Μουσικής ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΟΥΖΟΥ θα τραγουδήσει επικαιρα τραγούδια ,με συνοδεία πολυμελούς Ορχηστρας με κορυφαίους σολίστ. Ομιλητής θα είναι ο Γιώργος Στεφανάκης , Δικηγόρος,με θέμα: στην επιδίωξη της μεγάλης ιδέας. Μπορεί να τη παρακολουθήσει όποιος θέλει !!!

Φωτογραφίες του χρήστη Νίκος Τερζής

Νίκος Τερζής

Γυναῖκες Ἑλληνίδες, γυμνές, αἰχμάλωτες τῶν γερμανῶν φασιστῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων ἔγκυοι καί μωρά!

Εξήντα εννέα χρόνια συμπληρώθηκαν από το ολοκαύτωμα στο Κομμένο Άρτας από τους Ναζί. Ήταν 16 Αυγούστου του 1943 όταν ο διοικητής του 12ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ έδωσε τη διαταγή «Θα μπούμε στο χωριό και δεν θ΄ αφήσουμε τίποτε όρθιο». Οι μαρτυρίες των κατοίκων που επέζησαν προκαλούν φρίκη.

Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου 1943, ο 12ος Λόχος του 98ου Συντάγματος 1ου Ορεινού Τμήματος, που είχε στρατοπεδεύσει σε μια κοιλάδα στα βόρεια ακριβώς της Άρτας, κάπου κοντά στη Φιλιππιάδα, κλήθηκε να βγει από τις σκηνές του. Ο διοικητής του Συντάγματος, Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, έβγαλε έναν κοφτό ολιγόλογο, τυπικό λόγο «Γερμανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί. Είναι καιρός για σκληρά μέτρα εναντίον των ανταρτών. Αύριο το πρωί θα ξεκληρίσουμε ένα λημέρι τους».

O Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, ήταν ένας νεαρός διοικητής φορτωμένος με παράσημα, αυτοδημιούργητος άντρας που του άρεσε να παινεύεται ότι έχει μετατρέψει το 98ο σε Σύνταγμα για τον Χίτλερ.

Καθώς περάσανε τα μεσάνυχτα στο Κομμένο, οι περισσότεροι κάτοικοί του άρχισαν σιγά σιγά να πηγαίνουν στα σπίτια τους για ύπνο, κουρασμένοι από τις προετοιμασίες του πανηγυριού, από το γλέντι και το πιοτό, χωρίς να υποψιαστούνε τίποτα για το τι επρόκειτο να συμβεί.

Την ίδια ώρα περίπου, μια φάλαγγα από 22 αυτοκίνητα και ένα στρατιωτικό τζιπ, ξεκίνησε από την κοιλάδα κοντά στην Φιλιππιάδα μεταφέροντας τους περισσότερους άντρες του 12ου Λόχου, γύρω στους 100 στρατιώτες. Στις 5.00 το πρωί σταμάτησαν έξω από το χωριό. Ο 25χρονος Διοικητής του 12ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ, πρώην στέλεχος της νεολαίας του Χίτλερ, τους συγκέντρωσε και έδωσε τις διαταγές του.

“Θα μπούμε στο χωριό και δεν θ΄ αφήσουμε τίποτε όρθιο” είπε. Χρησιμοποιώντας το πέτρινο καμπαναριό της εκκλησιάς (χτίσμα του 1855) για παρατηρητήριο, χωρίστηκαν σε εκτελεστικά αποσπάσματα, παίρνοντας και τις τελικές οδηγίες της επέμβασης.

Xαράματα 16ης Αυγούστου ακούστηκαν οι πρώτες εκρήξεις όλμων που είχαν τοποθετηθεί σε τρία επίκαιρα σημεία του χωριού.

Αμέσως αρχίσανε οι πυροβολισμοί και η διασταύρωση των πυρών, ενώ τα πυροβόλα και τα οπλοπολυβόλα δε σταμάτησαν ούτε στιγμή, δίνοντας την εντύπωση κάποιας σκληρής μάχης. Καθώς εισέβαλαν στα σπίτια, ολόκληρες οικογένειες αιφνιδιάστηκαν στον ύπνο και μη μπορώντας να αντιδράσουν, έπεφταν νεκρές από τις σφαίρες των όπλων και τα βλήματα των χειροβομβίδων.

Γέροι άνθρωποι, ανάπηροι, ακόμη και τυφλοί, σκοτωθήκανε επιτόπου. Κορίτσια με την απειλή των όπλων βιάστηκαν κατ’ εξακολούθηση από τους γερμανούς στρατιώτες, οι οποίοι, αφού ικανοποίησαν τα κτηνώδη ένστικτά τους, έκοβαν τους μαστούς και τις έσφαζαν σα ζώα. Έβρεχαν βαμβάκι με βενζίνη, το τοποθετούσαν στα στόματα των βρεφών που κοιμόντουσαν ακόμη στην κούνια τους και το άναβαν.

Μια γυναίκα έγκυος, αφού της ανοίξανε την κοιλιά, βγάλανε από εκεί το έμβρυο που σε λίγες μέρες θα έφερνε στον κόσμο και το εναποθέσανε στα χέρια της. Έτσι βρέθηκε η γυναίκα. Νεκρή με ανοιγμένα σπλάχνα και το αγέννητο παραμορφωμένο νεκρό, στα χέρια της.

Άλλα από τα παιδιά τα εκτελούσαν στον κρόταφο με μια σφαίρα περιστρόφου, ενώ άλλα τα κάρφωναν με τις ξιφολόγχες τους παρ’ όλη την αθωότητα και τα κλάματα τους.

Στο σπίτι του Θόδωρου Μάλλιου γινόταν ο γάμος τη κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από τον Παχυκάλαμο, χωριό κοντά στο Κομμένο. Χάθηκαν όλοι. Τους έκαψαν και τους σκότωσαν. Τριάντα με τριάντα πέντε άτομα. Από τα 12 μέλη της οικογένειας του οικοδεσπότη Θόδωρου Μάλλιου σώθηκαν εκείνο το πρωινό μόνο δύο, ο Αλέξανδρος και η Μαρία, που είχαν φύγει μόλις πριν λίγα λεπτά για να φροντίσουν στο χωράφι τα ζώα.

Όσοι πρόλαβαν και πετάχτηκαν έξω απ’ τα σπίτια τους, έτρεχαν να σωθούν στα χωράφια ή να κρυφτούν χωμένοι στα βαθιά χαντάκια. Μόνη σωτηρία απέμεινε για πολλούς το ποτάμι. Πλήθος κόσμου έτρεχε κατά εκεί. Άλλοι ρίχνονταν στα νερά του για να περάσουν απέναντι και να σωθούν. Άλλοι κρέμονταν απ’ τις βάρκες και πάλευαν να γλιτώσουν απ’ τον εφιάλτη. Κι εκεί πνίγηκαν σχεδόν όλοι όσοι μπήκαν στη βάρκα του Σπύρου Βλαχοπάνου, σχεδόν είκοσι άτομα.

Από αυτό που συμπεραίνεται, από τα λεγόμενα επιζώντων αυτοπτών μαρτύρων για ορισμένα περιστατικά, είναι ότι οι φονιάδες μεθούσαν με ναρκωτικές ουσίες για να είναι γρήγοροι στις αποφάσεις τους και όσο πιο αποτελεσματικοί στα πρωτόγονα ένστικτά τους. Στην εκκλησιά της Παναγιάς του χωριού, αφού αφόδευσαν στην πύλη του ιερού βήματος, πέταξαν στο πάτωμα του ναού τις εικόνες του τέμπλου και τα ιερά σκεύη.

Ο παπας της εκκλησίας πιάστηκε από τους Γερμανούς και αφού τον βασάνισαν άγρια, τον σύρανε αιμόφυρτο στον προπυλώνα της εκκλησίας και τον εκτέλεσαν με μια σφαίρα στο μέτωπο. Αυτός ήταν και ο πρώτος της σφαγής του Κομμένου μαζί με το Ευαγγέλιο που βρέθηκε διάτρητο από σφαίρα σε μια γωνία, με ποτισμένες τις σελίδες του από το αίμα αυτού του τίμιου κληρικού.

Ο άλλος ιερέας του χωριού, που εφημέρευε στο ναό των Αγίων Ταξιαρχών στον Λουτρότοπο και που είχε έρθει στους συγγενείς του για το πανηγύρι, βρέθηκε κατακρεουργημένος και αιμόφυρτος και με βγαλμένα τα μάτια. Με μια ειδική σκόνη που έριχναν στο πάτωμα και με μια πιστολιά έκαψαν τα περισσότερα σπίτια του χωριού, αφού πρώτα έπαιρναν ότι πολύτιμο υπήρχε μέσα.

Το θέαμα στο Κομμένο μετά την σφαγή ήταν φρικιαστικό. Παντού πτώματα απανθρακωμένα, ενώ η ατμόσφαιρα είχε τη μυρωδιά από καμένες σάρκες. Ανθρώπινα μέλη ήταν διασκορπισμένα από δω και από εκεί, ενώ τα σκυλιά είχαν αρχίσει να τρώνε κομμάτια κρέας από διάφορα σώματα.

Γύρω στο απόγευμα της 16ης Αυγούστου ο Δημήτρης Αποστόλου, ένας νεαρός Κομμενιώτης, γύρναγε στο χωριό του και στο σπίτι του. Τα Γερμανικά στρατεύματα είχαν φύγει, μετά από 7 ώρες που κράτησε η επιδρομή. Στα απανθρακωμένα απομεινάρια των σπιτιών, δοκάρια καίγονταν ακόμη. Η κοιλιά μιας γυναίκας είχε σχισθεί και ένα κοτόπουλο είχε αρχίσει να σέρνει τα εντόσθια της κατά μήκος του δρόμου. Λίγο μετά που είδε αυτό, ο Αποστόλου λιποθύμησε.

Ένα δεκάχρονο αγόρι τότε, ο Αλέξανδρος Μάλιος, που έχασε όλη την οικογένεια του, θυμάται “Σα φτάσαμε κοντά στο σπίτι, ακόμα κάπνιζε. Απ’ έξω δεν μπορούσαμε να περάσουμε απ’ τους σκοτωμένους. Δεν είχες που να πατήσεις. Δρασκελίσαμε πάνω απ’ τα πτώματα κι αντίκρισα τον πατέρα μου μ’ ένα μικρό παιδί μέσα στα αίματα. Οι άλλοι μέσα ήταν όλοι καμένοι. Έσκυψα, τον αγκάλιασα και λιποθύμησα. Τα είχαμε χαμένα και ζούσαμε σ’ ένα εφιαλτικό όνειρο, έτσι που δεν είχαμε τη δύναμη να κλάψουμε”. Συνολικά 317 άνθρωποι ήταν τα θύματα του Κομμένου εκείνη τη μέρα σ’ αυτή τη σφαγή. Ίσως της πιο φριχτής που διαπράχθηκε στην Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής.

Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των πτωμάτων, οι Κομμενιώτες τα έθαβαν επιφανειακά με λίγο χώμα, στις αυλές και στους κήπους των σπιτιών.

Στην πλατεία του χωριού, τον Αύγουστο του 1946 οι κάτοικοι χτίσανε ένα καλλιμάρμαρο μνημείο που αναγράφονται τα ονόματα των 317 πατέρων και τέκνων και αδελφών.

Το Κομμένο το εκτέλεσαν εν ψυχρώ οι Ναζί και το παρέδωσαν στις φλόγες χωρίς έλεος. Η τραγική σελίδα του Κομμένου μένει ζωντανή και καίει άσβηστη φλόγα στη μνήμη των 100 περίπου κατοίκων του που έζησαν τη φρίκη και βρίσκονται ακόμη στη ζωή. (πηγή)