Ο Ανταρτικός Αγώνας στη Στερεά Ελλάδα (Μέρος 1ο)

(Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Γ. Χατζηπαναγιώτου [«Καπετάν-Θωμά»], «Η Πολιτική Διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη»)

«…Ο ίδιος ο Άρης, κατεβαίνοντας για την Αθήνα, φρόντισε για τη στερέωση του αντάρτικου, ακόμη κι αν ο ίδιος δεν επρόκειτο για τον ένα ή τον άλλο λόγο, να γυρίσει πίσω στ΄αγαπημένα του βουνά…Γιαυτό και, φεύγοντας για την Αθήνα, φρόντισε προηγουμένως να συγκροτήσει και να δυναμώσει τα κατά τόπους στρατηγεία.

Ενίσχυσε το αρχηγείο Δυτικής Στερεάς, που είχε συγκροτηθεί με αρχηγό το γιατρό Βασίλη Τσέλιο, απόγονο του γερο Δήμου, με τον Σπύρο Καπλάνη. Συγκρότησε: Το αρχηγείο Λοκρίδας, με καπετάνιο τον Καραλίβανο, στρατιωτικό το Γιάννη Πασσαλή (Μελά), πολιτικό τον Πλάτωνα. Το αρχηγείο Δωρίδας, με στρατιωτικό το μόνιμο υπολοχαγό Γιώργο Κατσίμπα, καπετάνιο τον Αχιλλέα, πολιτικό το Νίκο Διανέλη (Παπούα).


Και στο γυρισμό του από την Αθήνα, όπως θα δούμε πιο κάτω, σύμφωνα με απόφαση της ηγεσίας, που αυτός εισηγήθηκε και πάρθηκε, αφού απόδειξε στην πράξη με τη δική του κάθοδο και τη διατήρηση του ένοπλου τμήματός του, ότι ήταν δυνατή η ανάπτυξη του αντάρτικου και στην Αττικοβοιωτία, ενοποίησε τις διάφορες ομάδες, υπό ενιαίο αρχηγείο, υπαγόμενο στο Γενικό Στρατηγείο Στερεάς.»